Serious radio

En toen was het 31 augustus en nam Rob Stenders afscheid van zijn tijdelijke stek bij 3FM. So what, zul je je afvragen. Welnu, vanaf maandag aanstaande eist Claudia de Breij haar plek tussen twaalf en twee weer op en aangezien ik op mijn werk niet onder de publieke popzender uit kan, betekent dit elke dag opnieuw weer veel ergernis voor een luisteraar die ook nog wel eens een plaatje wil horen of op zijn minst een presentator die weet waarover hij/zij het heeft. Oftewel: Rob Stenders ís een DJ, de veel te luidruchtige kleinkunstgeit spéélt er een. En daar komt nog eens bij dat ik sinds begin van deze maand in de bewuste uren meer interessante muziek heb gehoord dan tijdens een heel jaar Claudia. Toeval? Getuige Stenders’ eigen KXradio niet. "Je moet wat atletische oren hebben om KXradio leuk te vinden want we discrimineren niet op genre, jaartal of status. DJ’s van KX draaien wat ze mooi vinden." En die DJ’s zijn, naast Stenders zelf, o.a. Henk Westbroek, Jeroen Soer en Leo Blokhuis. De liefhebbers weten dan al genoeg. Eens kijken of ik voor maandag de bedrijfsradio kan saboteren…

Holy shit

Zo kennen we de ware gristenen weer. Hoogst verontwaardigd als de moslimwereld zich stoort aan een spotprent over diens profeet, maar ondertussen wel dikke tranen huilend als mevrouw Madonna een loopje neemt met de eigen herder. En dus pleit de Gristenjugend, geheel volgens aloude traditie, voor censuur. Speciaal voor alle kruisvaarders; een vrolijke psalm van dominee Lemmy. Zingen we allemaal mee? Obsequious and arrogant, clandestine and vain / Two thousand years of misery, of torture in my name / Hypocrisy made paramount, paranoia the law / My name is called religion, sadistic, sacred whore. Amen!

Elburg rocks

"De leeftijd voor hedendaagse popmuziek ben ik wel gepasseerd, maar de Rolling Stones zouden leuk zijn." Aldus een lusteloze middenstander wiens geraniums drie dagen per jaar trillen als gevolg van het Lowlands festival. Dat hij niet alleen staat in die mening zegt heel veel over het ingedutte Elburg, maar nog véél meer over de Rolling Stones. Ooit aanbeden door hippies, nozems en andere ‘jeugd van tegenwoordig’ en nu favoriet bij klagende bejaarden van het kaliber "het acceptatieniveau ligt hier toch wat lager, de mensen hier hechten sterk aan hun zondagsrust." Uiteraard was het vroeger allemaal zo veel beter. Hetgeen in het geval van de Stones zeer zeker klopt. Maar de backstage-stimulantia waren destijds dan ook van een geheel andere orde dan tijdens de Bigger Bang tour.

Empire

En ik maar denken dat er dit jaar geen album meer zou verschijnen dat in de schaduw zou mogen staan van het sublieme Arctic Monkeys debuut. How could I be so wrong? Want als de lads van Kasabian met hun grote mond verkondigen dat ze met niets minder dan een classic album op de proppen zullen komen, dan is dat natuurlijk ook zo. Woorden én daden, zo ziet Headmusic het graag! Luister hier naar het overtuigende bewijs. Vanaf morgen te koop.

Wooaaaaaaah

Brandon Flowers gooide zijn scheermes weg, ruilde zijn roze colbertje en make-up setje in voor een grungy houthakkershemd en doet tegenwoordig een Bruce Springsteentje. Razorlight’s Johnny Borrell dumpte zijn Libertines-verleden in een Amerikaanse vuilnisbak en luisterde tussen album 1 en 2 in orenschijnlijk zelfs naar (godbetert) Huey Lewis & The News. Ach, je moet toch wat om na het wegebben van de hype de aandacht van pers en publiek vast te houden. Niets mis mee. Maar dit bericht uit het Kaiser Chiefs kamp is toch echt shocking.