Serious radio

En toen was het 31 augustus en nam Rob Stenders afscheid van zijn tijdelijke stek bij 3FM. So what, zul je je afvragen. Welnu, vanaf maandag aanstaande eist Claudia de Breij haar plek tussen twaalf en twee weer op en aangezien ik op mijn werk niet onder de publieke popzender uit kan, betekent dit elke dag opnieuw weer veel ergernis voor een luisteraar die ook nog wel eens een plaatje wil horen of op zijn minst een presentator die weet waarover hij/zij het heeft. Oftewel: Rob Stenders ís een DJ, de veel te luidruchtige kleinkunstgeit spéélt er een. En daar komt nog eens bij dat ik sinds begin van deze maand in de bewuste uren meer interessante muziek heb gehoord dan tijdens een heel jaar Claudia. Toeval? Getuige Stenders’ eigen KXradio niet. "Je moet wat atletische oren hebben om KXradio leuk te vinden want we discrimineren niet op genre, jaartal of status. DJ’s van KX draaien wat ze mooi vinden." En die DJ’s zijn, naast Stenders zelf, o.a. Henk Westbroek, Jeroen Soer en Leo Blokhuis. De liefhebbers weten dan al genoeg. Eens kijken of ik voor maandag de bedrijfsradio kan saboteren…

Holy shit

Zo kennen we de ware gristenen weer. Hoogst verontwaardigd als de moslimwereld zich stoort aan een spotprent over diens profeet, maar ondertussen wel dikke tranen huilend als mevrouw Madonna een loopje neemt met de eigen herder. En dus pleit de Gristenjugend, geheel volgens aloude traditie, voor censuur. Speciaal voor alle kruisvaarders; een vrolijke psalm van dominee Lemmy. Zingen we allemaal mee? Obsequious and arrogant, clandestine and vain / Two thousand years of misery, of torture in my name / Hypocrisy made paramount, paranoia the law / My name is called religion, sadistic, sacred whore. Amen!

Elburg rocks

"De leeftijd voor hedendaagse popmuziek ben ik wel gepasseerd, maar de Rolling Stones zouden leuk zijn." Aldus een lusteloze middenstander wiens geraniums drie dagen per jaar trillen als gevolg van het Lowlands festival. Dat hij niet alleen staat in die mening zegt heel veel over het ingedutte Elburg, maar nog véél meer over de Rolling Stones. Ooit aanbeden door hippies, nozems en andere ‘jeugd van tegenwoordig’ en nu favoriet bij klagende bejaarden van het kaliber "het acceptatieniveau ligt hier toch wat lager, de mensen hier hechten sterk aan hun zondagsrust." Uiteraard was het vroeger allemaal zo veel beter. Hetgeen in het geval van de Stones zeer zeker klopt. Maar de backstage-stimulantia waren destijds dan ook van een geheel andere orde dan tijdens de Bigger Bang tour.

Empire

En ik maar denken dat er dit jaar geen album meer zou verschijnen dat in de schaduw zou mogen staan van het sublieme Arctic Monkeys debuut. How could I be so wrong? Want als de lads van Kasabian met hun grote mond verkondigen dat ze met niets minder dan een classic album op de proppen zullen komen, dan is dat natuurlijk ook zo. Woorden én daden, zo ziet Headmusic het graag! Luister hier naar het overtuigende bewijs. Vanaf morgen te koop.

Wooaaaaaaah

Brandon Flowers gooide zijn scheermes weg, ruilde zijn roze colbertje en make-up setje in voor een grungy houthakkershemd en doet tegenwoordig een Bruce Springsteentje. Razorlight’s Johnny Borrell dumpte zijn Libertines-verleden in een Amerikaanse vuilnisbak en luisterde tussen album 1 en 2 in orenschijnlijk zelfs naar (godbetert) Huey Lewis & The News. Ach, je moet toch wat om na het wegebben van de hype de aandacht van pers en publiek vast te houden. Niets mis mee. Maar dit bericht uit het Kaiser Chiefs kamp is toch echt shocking.

Nagenieten

Zoals bekend heeft Nederland sinds 1993 haar eigen Pukkelpop. De naam is Lowlands en de programmering loopt voor een groot deel paralel. Lowlands begint nl steevast een dag na haar Belgische equivalent, dus dat komt goed uit. Het gevolg is dat er via 3voor12 ook voor de Pukkelpoppers veel valt na te genieten. In geluid én beeld en middels een aantal rake recensies. Check it out!

Pukkelpop 2006

Met een zwaar hoofd en nog immer vermoeide voeten valt het niet mee het hele driedaagse Pukkelpopcircus de revue te laten passeren en om te zetten in lezenswaardig materiaal maar desondanks toch een poging. Te beginnen met de Pukkelpop top 10 2006.

1. The Raconteurs Zompige jaren zeventig (southern) bluesrock met voldoende soul om de Deep Purple Coverdale/Hughes line-up van haar sokken te blazen en genoeg variatie om over de volle lengte te blijven boeien. Zodra de blues de overhand krijgt gebeurt dat op dezelfde spectaculaire wijze waarmee Jimmy Page eind jaren zestig de wereld versteld deed staan. Kan het ook anders met twee zulke geweldige songsmeden, vocalisten en een formidabele gitarist binnen de gelederen? Oh ja, en vergeet  de prettige hitsingle ‘Steady As She Goes’ wegens niet representatief. Jack White is bijzonder goed geluimd en lijkt de tijd van zijn leven te hebben. The Raconteurs ogen en klinken als een band die al tien jaar lang de mondiale stadions plat speelt. Supergroep? Ja, ja driewerf ja!

2. Daft Punk Is er een betere afsluiter denkbaar dan dit Franse electro/techno/acid duo dat al jarenlang niet meer tourde en nu wereldwijd slechts een handvol optredens heeft ingepland? Lucky Pukkelpop. De vele onverwoestbare dancestampers die in het collectieve geheugen zitten gebeiteld en op een volvette wijze worden uitgevoerd, krijgen ondersteuning van een adembenemende lichtshow, resulterend in een multimediaspektakel van de buitencategorie. Tot aan de achterste bierstand gaan er tienduizenden voeten van het gras op klassiekers als ‘Around The World’ en ‘One More Time’. Wereldklasse!

3. !!! Vorig jaar bouwden ze het ultieme nachtelijk festivalfeestje in de club-tent en hoewel deze prolongatie in de grote Marquee bij daglicht tot teleurstellen gedoemd is, blijkt het vanaf nummertje twee alweer ouderwets raak. Punkfunk van de buitencategorie door een gedreven band die er elke keer weer net zoveel plezier aan lijkt te beleven als de uitzinnige massa voor het podium, en deze dan ook geregeld opzoekt. Feest met een hoofdletter F en wat mij betreft volgend jaar weer!

4. The Dead 60’s Origineel? Neen, want we kennen hun punky ska en reggae al van The Clash en The Specials. Maar wat een tomeloze energie en wat een aanstekelijke nummers. En dat allemaal vurig en vol overtuiging uitgevoerd met de hoogst mogelijke score voor de zanger. Top!

5. White Rose Movement Back to the eightees. DAF + The Rapture + Depeche Mode = Electro glampunk anno 2006. Het verstand op nul en swingen maar. Meer hoeft het niet te zijn.

6. iForward, Russia! Knallende, spetterende white funk waar je niet omheen kunt. Dat zoveel bezetenheid af en toe ten koste gaat van de speltechniek valt niet eens op als je uit je dak staat te gaan. Smaakte dan ook naar meer. Veel meer.

7. 65 Days Of Static Eén van de grote verrassingen van de 2006 editie. Zo niet de grootste. Imponerende instrumentale progmetal die drijft op loodzware repeterende gitaarrifs en knallende drums. Hypnotiserend en snoeihard. Zoals het hoort dus.

8. You Say Party! We Say Die! Bubblegumpunk. Maar dan wel van de zeer catchy soort en heel erg sympathiek. De jongens en meiskes laten zich niet uit het veld slaan bij een technisch mankement en lossen het creatief op en winnen aldoende veel zieltjes op Pukkelpop. Veel meer dan leuk.

9. Mew "Deense indie-progrock voor gevorderden" aldus Oor, en dat klopt. Waarbij nog vermeld zou mogen worden dat de zanger een zoon van Jon Anderson (Yes) zou kunnen zijn. Telkens als het teveel richting Coldplay dreigt af te zakken wordt er weer een verse gitaarmuur opgetrokken uit gewapend beton en zorgen de brute repeterende riffs in combinatie met de spacy (over de band geprojecteerde!) clips ervoor dat de voorste rijen in trance geraken. En dat was nou juist waar wij stonden. Waar anders?

10. Yeah Yeah Yeahs Karen O zingt tegenwoordig maar blijft een rare tante. Hoewel ik haar verkies met de mic in haar bakkes krijsend als een speenvarken dat levend wordt gevild (by the way; waar was ‘Date With The Night’?) klinkt het meer ‘toegankelijke’ nieuwe materiaal toch spannend genoeg om niet voor mainstream door te gaan. De wijze waarop miss O de uitpuilende (want regen) Marquee naar haar hand weet te zetten wekt veel bewondering.

Ook erg goed, maar…

The Magic Numbers Eén van de toppers van Pukkelpop 2005 mag wegens succes terugkomen maar wordt in een vlaag van organisatorische verstandsverbijstering weggestopt op het immense hoofdpodium. Met als gevolg dat een intiem intens feestje zoals destijds bij voorbaat niet haalbaar lijkt. Te ver verwijderd van het publiek op een te groot podium en met een geluid waarin de meeste subtiliteit verdrinkt. Vooral het gitaarspel lijdt hier ernstig onder. Dat de band toch overtuigend overeind blijft dient te worden beloond met een herkansing in 2007. In de club wel te verstaan.

Arctic Monkeys De onbetwiste koningen van het clubcircuit doen vol overtuiging wat ze moeten doen maar hun pittige ruwe Britse punkpopliedjes gedijen mijns inziens niet in een main stage setting. Daarvoor hebben hun puike songs te weinig rustpunten, galm en andere stadionbombast. En gelukkig maar! Al is frontman en natuurtalent Alex Turner in korte tijd een hele grote meneer geworden en er helemaal klaar voor. Hij krijgt de tienduizenden dan ook moeiteloos aan zijn voeten, zelfs met een paar biertjes teveel op. Blijkbaar ben ik de enige die zeurt. So be it.

Jammer

Urban Dance Squad De met veel bombarie aangekondigde come-back van Urban Dance Squad was natuurlijk gedoemd om te falen vanaf het moment dat bekend was dat scratcher DNA niet van de partij zou zijn. En inderdaad. Zonder zijn bijdragen blijven de nummers van de eerste twee albums slechts ternauwernood overeind, terwijl dat juist de fundamenten onder de UDS set blijken te zijn omdat het latere materiaal weliswaar lekker weg beukt maar veel minder bijzonder is. De wel aanwezige bandleden doen het overigens prima en veel songmateriaal heeft de tand des tijds uitstekend doorstaan, maar de vonk om een feestje voor het podium te doen losbarsten ontbreekt jammerlijk. Mijn idee: DNA erbij en gewoon op tour met een integrale versie van het geniale debuutalbum ‘Mental Floss For The Globe’. Wedden dat het dan echt loos gaat.

Infadels Hoewel ik inmiddels een beetje Infadels moe ben (zet ergens een boerenkar neer met een geluidsinstallatie en Infadels springen erop) werkt het enthousiasme van Bnann en co toch weer aanstekelijk. Het doet me dan ook pijn om te constateren dat Infadels het op de grote main stage niet echt kan waarmaken. De band werkt zich in het zweet en zet alle zeilen bij maar weet het publiek pas echt aan haar voeten bij een swingende Raconteurs cover: ‘Steady As She Goes’. Het heeft eigenlijk iets zieligs. In de Dance Hall had het feest dat ze op Pinkpop bouwden een vervolg kunnen krijgen, nu is de band kansloos.

Domper

Dirty Pretty Things Ondanks een zeer behoorlijk album en een hand vol sterke liedjes, blijkt dat het heilige vuur van The Libertines ook bij Carl Barât niet meer dan smeulende is. Net niet dronken genoeg om omver te kukelen en omgeven met ongeïnteresseerde bandgenoten probeert hij er weliswaar het beste van te maken maar komt daarbij dermate traag op gang dat pas halverwege de set voor het eerst enige overtuiging doorklinkt. En dan is het te laat om de grote Marquee tent nog te overtuigen. Een gemiste kans want dat Carl het wel degelijk kán heeft hij in het verleden voldoende bewezen.

Flop

Panic! At The Disco In een kinderdisco zal het
wellicht wat rumoer veroorzaken maar op een festival als Pukkelpop zijn slechts de krijsende kids op de voorste rijen onder de indruk. Verder rijkt de hype blijkbaar niet op het Europese vasteland. En terecht, want Panic valt toch wel door de mand met haar bedachte imago en geforceerde muzikale maniertjes. Zo jong en dan al zo fake.

Gemist

TV On The Radio Na zoveel smakelijke voorgerechtjes en sprankelende tussendoortjes alsmede het overdonderende hoofdgerecht  drie uur daarvoor had ik geen trek meer in zware kost. De oren even laten doorspuiten bij dokter Fear Factory en op zoek naar wat nachtrust leek me aantrekkelijker.

En de rest

Guillemots (oogde met schommelstoel en contrabas vele malen interessanter dan het -gaap- was). Animal Alpha (belabberde Noorse gothmetal inclusief lachwekkende zangeres). Snow Patrol (wegens problemen op Heathrow een uitgeklede acoustische set die beter te pruimen was dan de gladde meuk die de band normaal op volle oorlogssterkte laat horen). The Veils (de duistere, pijnlijke, breekbare en dus spannende kantjes zijn er vanaf en da’s niet zozeer jammer als wel heel erg triest). Beck (een zeer toffe show maar een zwalkende setlist die teveel zwak materiaal herbergt). Turbonegro (denk de carnavalskostuums en schmink weg en er rest niets meer dan een dertien in een dozijn metalbandje). Sick Of It All (lekker zwaar aangezet en best goed te pruimen voor een kwartier).Radiohead (toen Thom Yorke zijn zeurderige stem inzette maakten wij direct rechtsomkeert). Archie Bronson Outfit (lekkere bluesy garagerock volgens het MC5/Stooges recept en derhalve de perfecte opener). Gogol Bordello (feestelijk en aanstekelijk tussendoortje vol punk, folk en theater), Scissor Sisters (ik ben er nog steeds niet uit of dit een novelty act is of niet maar op Pukkelpop kregen ze het voordeel van de twijfel), Fear Factory (strak, heftig, snel en zo nu en dan gepimpt op een industriële leest en dus net iets langer smakelijk dan Sick Of It All). The Pippettes (tegen zoveel blije doebiedoebiedoewah ben ik niet langer dan vijf minuten bestand). The Spinto Band (teveel springerige joepiedepoepie refreintjes en Beatledansjes werken averechts). Be Your Own Pet (piepjong en überenthousiast maar zonder echt aanstekelijke deuntjes). Randy (Zweedse ‘punkers’ met veel praatjes maar weinig sterke plaatjes). Gang Gang Dance (rare zangeres maakt rare geluiden over rare oeverloze deuntjes en dat was even te veel voor op de vroege morgen). My Awesome Compilation (de muziek van deze punkers was veel minder leuk dan hun skelettenoutfits). The Roger Sisters (noisy postrock die het ene oor in en het andere uit vloog). Nick Oliveri (had ooit iemand van deze ongeleide brulboei gehoord als hij niet ooit bij QOTSA had gezeten?). Eagles Of Death Metal (had ooit iemand van deze modale caférockband gehoord als Josh Homme er vroeger niet bij betrokken was?). Placebo (zoals het was, is, altijd zal zijn en hoort, en bovendien een revanche voor hun matige Pinkpop optreden). Broken Social Scene (begon veelbelovend en feestelijk maar verzandde gaandeweg in saaie Americana). Erol Alkan (wegens regen was de tent zo vol dat er niet gedanst kon worden en om nu met de handen in de zak langer dan twee minuten naar een plaatjesdraaier te staan kijken ging me wat ver).

Voor de volledigheid (en om het ook eens van een ander te horen) hier de verslagen van Oor en hier die van Go For Music, inclusief prachtige foto’s. Voor Blog Party’s Pukkelpop kun je hier terecht.

Udate 22-8-06: Ook Marts en Candy Cane waren van de partij en geven beiden hun eigen visie. Verder een uitgebreide terugblik op Kindamuzik.