Naspel

"Tonight’s show in Belgium was totally amazing. Over 4000 screaming fans packed into the Forest National and the show was spectacular. The band played one of their best shows of the tour thus far. Dweezil was in top form despite finger injury; Steve laid waste with some incredible solos, and Terry, fresh for a few days away from the ZPZ tour, was exceptional. It also goes without saying that the rest of the band was incredible. The fans chanted so loudly after the show that Dweezil took time to come out and sign autographs from the stage. I was blown away by how much they appreciated the show, and how excited they were." (Zappa Plays Zappa tourblog)

Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Zappa Plays Zappa (Vorst National, Brussel 30-5-06)

Als Zappapurist (Scrabble tip!) had ik ergens in mijn achterhoofd nog enige argwaan ten opzichte van de Zappa Plays Zappa tour. Dat het technisch allemaal snor zou zitten geloofde ik wel, maar klikt het ook als Zappa en, belangrijker nog, vóelt het ook als Zappa? Het antwoord is na gisteravond eenduidig: Ja! Na een ietwat overbodige en veel te lange intro-film trakteerde de band op enkele smakelijke classics uit de jaren ’60 om daarna snel over te schakelen op een reeks songs uit Zappa’s hoogtijdagen uit de vroege jaren ’70, zoals geëtaleerd op albums als ‘One Size Fits All’, ‘Apostrophe’, ‘Roxy & Elsewhere’ en ‘You Can’t Do That On Stage Anymore #2’. Technisch werd het niveau van de originelen nimmer losgelaten (hetgeen een compliment is aan de jonge begeleidingsband die zo door Zappa senior zelf geselecteerd had kunnen zijn, en dat wil wat zeggen) en ook qua sound was de herkenning indrukwekkend. Debet daaraan was vooral de aanwezigheid van oudgediende Napoleon Murphy Brock, de originele zanger, saxofonist, fluitist van weleer die net als destijds breed grijnzend en bezeten rondhupsend de aandacht op zich vestigde. Absoluut hoogtepunt: ‘Inca Roads’, dat ervoor zorgde dat de zaal voor het eerst van voor tot achter helemaal uit haar dak ging. Na de pauze mepte meesterdrummer Terry Bozzio zich dermate enthousiast door ‘zijn’ uptempo songs van het succesalbum ‘Sheik Yerbouti’ en het hilarische ‘Punky’s Whips’ heen, dat hij de rest van de bühne dreigde te blazen, zijn eigen vocalen incluis. Niet geheel in stijl van de subtiele en swingende vertolkingen so far en dus enigszins misplaatst. Gelukkig nam één en ander een positieve wending met de komst van übergitarist Steve Vai, die zich voor de gelegenheid opvallend bescheiden en dienstbaar opstelde. Soms verscholen aan de zijkant van het podium en vooral gevoelig en ingetogen spelend, raakte hij precies de juiste noten zonder over the top te gaan. Zichtbaar genietend en goed geluimd (en zelfs de tijd vindend om handtekeningen te zetten en handen te schudden met mensen op de voorste rijen – van het gegeven dat er enkel zitplaatsen beschikbaar waren trok zich tegen die tijd niemand nog iets aan) keerde men weer terug naar de ‘Roxy’ periode. Na het afrondende ‘Sofa’, dat helaas in de instrumentale versie werd gepresenteerd, volgde er nog een indrukwekkend toetje in de vorm van ‘Camarillo Brillo’ en het aloude ‘Trouble Every Day’, waarna de het publiek verbijsterd en uitzinnig werd achtergelaten. Terwijl de rest van de band al lang en breed backstage vertoefde deelde de regisseur van de avond met een grote glimlach handtekeningen uit in de zaal, want ondanks dat oude Zappatista als Bozzio, Vai en Brock de show stalen is hij de man die de touwtjes strak in handen heeft en het hele circus op de rails heeft gezet. En ik zou hem tekort doen als zijn kwaliteiten als gitarist hier niet zouden worden vermeld. Door de jaren heen heeft Dweezil zijn vader’s techniek tot in de perfectie onder de knie weten te krijgen waarvoor hulde. Net als voor het ongekende niveau van een tribute-avond die nergens sentimenteel werd en gespeend was van commercieel succesvolle niemendalletjes als ‘Bobby Brown’ of ‘Dancing Fool’ maar volledig bleek gefundeerd op muzikaliteit, genialiteit en aanstekelijke spelvreugde. Precies zoals de meester zelf het gewild zou hebben. Chapeau!

Setlist: Introfilm Roxy 1973 / Help I’m A Rock / Hungry Freaks Daddy / Let’s Make The Water Turn Black / Florentine Pogen / Pygmy Twilite / The Idiot Bastard Son / Cheepnis / King Kong / Filthy Habits / Don’t Eat The Yellow Snow / St Alphonzo’s Pancake Breakfast / Father O’Blivion / Inca Roads / I’m So Cute / Trying to Grow A Chin / City Of Tiny Lights / Punky’s Whips / Black Page 1 + 2 / Peaches en Regalia / Montana / Village Of The Sun / Echidna’s Arf / Zomby Woof / Sofa #2 / Camarillo Brillo / Son of Orange County / More Trouble Every Day / Farewell Brussels (‘Tush Tush Tush’ / ‘Token Of My Extreme’).

Voorspel (2)

Twintig jaar na mijn laatste bezoek aan Vorst National is er eindelijk weer eens een aanleiding om richting zuid-west Brussel te trekken. Destijds was het Queen dat middels haar Magic Tour de zaal op stelten zette, vanavond doet de Tour de Frank de Europese hoofdstad aan. Terry Bozzio, Napoleon Murphy Brock, Steve Vai, Dweezil Zappa… Redenen genoeg om mijn afkeer van dit soort grote zalen maar weer eens voor een paar uur aan de kant te schuiven.

Gruppo Sportivo

When my guitar goes ah-ah-ah
And the drums go boom-boom-boom
When the bass goes do-do-do-do-do-do
I don’t care if it’s funk or rock ‘n roll to you

Na een middagje serieus cd shoppen in de betere speciaalzaak mag ik graag eens door de uitverkoopbakken van Van Leest bladeren op zoek naar iets verrassends of een stukje vergeten jeugdsentiment. Vanmiddag leverde dit in de laatste categorie een verzamelaar (‘Collections’) van het roemruchte Gruppo Sportivo op. Twaalf puntige, catchy en immer swingende deuntjes die af en toe zelfs nog opzienbarend fris klinken,  inclusief bekende hitjes als ‘Hey Girl’ en ‘Disco Really Made It’. Een beetje Zappa, een sneetje Brood en een vleugje Clous van Mechelen. En dat allemaal voor nog geen vijf Euro. Geen geld voor een aangename tijdreis van een slordige dertig jaar.

Radio 4 (Gebäude 9, Keulen 24-5-06)

Nog geen vier dagen na het optreden in Brussel stond Radio 4 in Gebäude 9. En omdat Headmusic midden tussen die twee locaties is gesitueerd en elk Radio 4 optreden schreeuwt om meer, een mooie gelegenheid om in oostelijke richting te trekken voor een feestje dat het Brusselse op alle fronten overtrof. De setlist was nagenoeg gelijk maar het geluid stukken beter, evenals de uitbundigheid in de zaal. Of het door het late aanvangstijdstip (even na middernacht) of de aanwezigheid van een viertal Rockpalast camera’s kwam weet ik niet, maar de vlam sloeg ouderwets in die Pfanne in de zoals altijd snikhete zaal. De intensiteit waarmee een deel van het publiek door de ruimte stuiterde was ook zanger Anthony Roman opgevallen ("I was shocked!") die  na afloop, net als de rest van de band, van mening was dat het een top avond betrof. Ook nu bleef het ook na afloop in het café-gedeelte nog lang gezellig met dank aan een DJ die precies wist wat de aanwezigen wilden horen. En zo galmden in de kleine uurtjes de hipste indieklanken nog door de verlaten en vervallen straten van het grauwe Köln-Ost. De TV registratie van het concert zal op 20 augustus te zien zijn op WDR 3. Daags na Radio 4’s Pukkelpop-optreden. Can’t wait!

Update 26-5-2006: Meer over Radio 4 in Keulen lees je op Blogparty.
Update 1-6-2006: Beter laat dan nooit; Radio 4 volgens Indindo.