Alle 13 heet

Boekverbrandingen, elpeeverbrandingen. Aan de andere kant van de oceaan kijkt men er niet meer van op. Tien van deze nog nasmeulende heidense platen vind je hier. En je kunt ze er nog beluisteren ook. Fire walk with me. Via.

Achter het net

Damn. Het komt niet vaak voor dat Headmusic en Blogparty de boot missen, maar afgelopen weekend waren we voor dit feestje net te laat. Direct na de bekendmaking van het ter elfder ure ingelaste concert was de Botanique telefonisch onbereikbaar en ook via internet was boeken niet meer mogelijk. Een inderhaast gezonden e-mail bood nog een laatste sprankje hoop echter het antwoord was duidelijk: “LE CONCERT EST COMPLET”. Zes dagen later staan de heren in Keulen maar dan hebben we al iets anders op het programma staan. Ach, in augustus staan ze toch gewoon op Pukkelpop… Toch? Heeft iemand het telefoonnummer van Chokri?

The Hidden Creators of the Sleepy Daydreams

Afgelopen vrijdag werd ‘De Missie’ van Jeroen Wielaert uitgeroepen tot beste popboek van Nederland en Vlaanderen. Heel mooi allemaal, maar in de categorie fictie wil ik graag ‘De Dollartekens In De Ogen Van Moeder Theresa‘ nomineren. Eindelijk weer eens een boek waarin Herman Brusselmans ouderwets rockt. Verplichte en hilarische kost voor elke Brusselfanatic en muzikant, of zoals Knack schrijft: “Welk een adembenemende wereld in woorden ligt voor ons open, in al haar radicale, nietsontziende, ja onverbiddelijke onnozelheid, onverlet seks en drugs en rock-‘n-roll. (H. Brusselmans is een ex-drummer – meer mag ik in dit verband niet loslaten.) En dit alles eruitgeperst in slechts 134 bladzijden!” En dan te bedenken dat we later dit jaar ook nog dit mogen verwachten. Forza Brusselmans!

Eindelijk

Na een jarenlange zoektocht zijn we er dan eindelijk in geslaagd in de eigen regio een avondje te stappen in een toko waar er continue puike muziek uit de speakers schalt en de dansvloer van begin tot eind uitstekend gevuld is met een vrolijke swingende meute, opgezweept door de aanstekelijke klanken van Bloc Party, The Coral, The Strokes, Kings Of Leon, The Smiths, Maxïmo Park, The Kooks, Interpol, The Cure, Franz Ferdinand, The Vines, B-52’s, The Bravery, Art Brut, Kaiser Chiefs, Oasis, White Stripes, The Dead 60’s, Martha & The Muffins, Arctic Monkeys, Iggy & The Stooges, Blur… Om maar eens een kleine greep uit het feestelijke aanbod te doen. Elke vierde zaterdag van de maand is de Apollo in hartje Aken the place to be wegens ‘Strictly Indie’ met DJ Maik & Mizio. Toch typisch dat we ook daar weer de grens voor over moeten. Maar ach, de Duitse keizerstad is slechts een half uur durende autorit verwijderd van de Headmusic HQ en dat hebben we graag over voor een avondje ‘alternative’ zonder Kane, Anouk of Krezip…

Kapitein Biefstuk

Lang voordat MTV het muzikale televisielandschap bezette was er uiteraard Avro’s Toppop. Leuk en legendarisch maar lang niet zo spannend als Van Oekels Discohoek, waarin Sjef van Oekel samen met boekhouder en plaatjesdraaier Ir. Evert van der Pik op geheel eigen wijze artiesten van velerlei pluimage voor het nationale voetlicht bracht. Zoals in deze hilarische aflevering onder anderen “de wereldberoemde Kapitein Biefstuk”, die na zijn eigen ‘Upon The My-Oh-My’ onder leiding van de Klaus Wunderlich der lage landen nog een stukje ‘Yesterday’ mag fluiten om vervolgens ruimte te maken voor Anneke Grönloh. De iPod was nog heel ver weg maar ook in 1974 werd er al flink geshuffled.
Meer van deze nostalgische beelden uit de publieke TV-archieven vind je terug bij het VPRO Geschiedenis themakanaal.

David Gilmour (HMH Amsterdam, 19-3-2006)

Kan een concert dat qua setlist slechts voor de helft is geslaagd, toch uitgroeien tot de meest memorabele happening van het jaar? David Gilmour bewees gisteravond van wel. Zoals verwacht was het even doorbijten in het eerste uur van de set. Het complete album ‘From An Island’ passeerde namelijk de revue en dat is nu juist zo’n schijf die je niet in een concerthal maar thuis met de ogen dicht op de sofa moet consumeren. Desondanks had het allemaal veel erger gekund. Okee, bij een aantal nummers sprong het glazuur spontaan van mijn tanden (was het niet door de muziek dan wel wegens de soms naar Borsato danwel Volumia neigende teksten) maar er werd tegelijkertijd verbluffend knap gemusiceerd en er bleken voldoende krenten in de muzikale pap aanwezig om de aandacht vast te houden. Bovendien wisten we vrijwel allemaal wat ons na de ‘loo break’ te wachten stond: Pink Floyd, of beter gezegd: ‘Echoes‘. Want hoe indrukwekkend de uitgeklede (en daarmee zeer breekbare) versie van ‘Shine On You Crazy Diamond’ en de eindelijk weer eens natuurgetrouwe vertolkingen van het ‘Dark Side Of The Moon’ trio ‘Breathe’, ‘Time’ en ‘Breathe (reprise)’ ook waren, hoeveel strekkende meter kippenvel er ook door de zaal ging tijdens het meer dan hemelse ‘Wot’s… Uh The Deal’ en hoe ontroerend Syd Barrett’s ‘Dominoes’ ook klonk… het bleek uitendelijk niets meer of minder dan een opmaat voor de uitvoering van dat ene grote legendarische meesterwerk uit 1971, dat vier jaar later van de Pink Floyd setlists werd afgevoerd om ineens in 2006 weer op te duiken in een versie die nagenoeg identiek bleek aan de bekende uitvoeringen van o.a. de ‘Live At Pompeï’ film en de vele bootlegs uit de prille jaren ’70. Het magnum opus van de pre-Dark Side Floyd. Dezelfde unieke sound, dezelfde betoverende melodieën, de zelfde intense spanning, hetzelfde spacy tussenstuk, dezelfde dubbele zangpartijen van Gilmour en Richard Wright, dezelfde energie… Kortom; ‘Echoes’ zoals ‘Echoes’ tot dertig jaar geleden klonk en ten alle tijden hoort te klinken en waarvan je tijdens de uitvoering hoopt dat het nooit zal stoppen: beukend, verbijsterend, hypnotiserend. Zoals The Floyd in haar artistieke hoogtijdagen. Pas ruim na het uitsterven van de allerlaatste klank veerde het publiek op voor een aanhoudende ovatie. Overdonderd, verbaasd en in veel gevallen zichtbaar ontroerd. “Ik volg Pink Floyd al sinds ‘The Piper At The Gates Of Dawn’ maar dit was mijn eerste live ‘Echoes'” riep mijn vijfenvijftig jarige buurman met natte ogen. Het navolgende ‘Wish You Were Here’ en (ook eindelijk weer eens de originele versie van) ‘Comfortably Numb’ dienden voor hem dan ook nog enkel als smakelijk maar net zo overbodig nagerecht, en hij was duidelijk niet de enige. Toch zou ik Gilmour tekort doen om het succes van zijn huidige tour geheel aan ‘Echoes’ op te hangen, want minstens zo belangrijk was de relaxte uitvoering van het overige oude Floyd materiaal. Zonder aangepaste arrangementen die de post-Waters shows deels om zeep hielpen en zonder holle bombast of afleidende stage-attributen, bewees Gilmour en zijn uitstekende band (inclusief Roxy Music-gitarist Phil Manzanera) dat het uiteindelijk toch allemaal gewoon draait om ‘het liedje’. David Gilmour komt anno 2006 dan ook dichter bij de essentie van de oude Floyd dan hij, Roger Waters maar ook Pink Floyd zelf in de afgelopen vijfentwintig jaar ooit zijn geweest. En die eerste helft? Daar wordt na afloop door niemand nog één woord aan vuilgemaakt.

Meer Gilmour in de Bierhal bij Marts

Voorpret

Vroeger, toen we nog zonder internet door het leven gingen, wist je als argeloze concertganger meestal niet wat je voorgeschoteld zou krijgen. Hoe anders is het vandaag de dag. Zo wist ik negen dagen geleden al welke songs vanavond op David Gilmour’s setlist zouden prijken. Aan de ene kant is het daarom een stuk minder spannend maar anderzijds verheug ik me des te meer op de verrassende aanwezigheid van een aantal persoonlijke favorieten. ‘Wot’s Uh… The Deal’ (relatief onbekend maar in huize Headmusic verre van onbemind), ‘Wearing The Inside Out’ (naar mijn bescheiden mening het beste Floyd nummer sinds Waters), ‘Echoes’ (commentaar overbodig) en uiteraard de Syd Barrett song ‘Dominoes’. Zo is de voorpret vergroot en wordt het gedeelte voor de pauze een stuk draaglijker. Op naar Amsterdam!