Home

Terug in het land van Rintje Ritsma en Guus Meeuwis. Zucht… En dan te bedenken dat ik slechts drie dagen geleden nog in The Valley zat voor een Engelse pot voetbal. De match (Charlton Athletic – Aston Villa) viel helaas behoorlijk tegen maar de muzikale omlijsting maakte heel veel goed. In de schaarse minuten dat ik me rondom de twee speelhelften op de tribune bevond beukten achtereenvolgens Oasis, Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs, The Clash en Iggy Pop uit de speakers. En na een teleurstellende 0-0 is het wel zo passend om de uitgang op te zoeken onder begeleiding van een druilerig Editors plaatje. Londen = voetbal + kwaliteitspop. Direct na thuiskomst zie ik hoe onze olympische ‘helden’ op carnavaleske manier werden onthaald en toegezongen door Lange Frans en Baas B. Ik wil nu alweer terug.

Editors / Brakes (Effenaar, Eindhoven 21-2-2006)

Na eerder al met plezier de kleine zaal van de vernieuwde Effenaar te hebben bezocht was het nu de beurt aan diens grote broer. Een middelgrote zaal die er een beetje industriëel en duister uitziet (gelukkig maar) maar helaas gezegend is met een akoestiek die zich kan meten met die van de ArenA. Zolang je je hoofd niet kaarsrecht richting podium richt is er nog niets aan de hand maar bij de geringste draai galmt de ritmesectie via de tegenovergelegen betonnen wand genadeloos in tegengestelde richting terug. En dan te bedenken dat deze zaal speciaal is gebouwd voor evenementen als dit…

Gelukkig laten de Brakes zich er niet door van de wijs brengen. Met Tom en Alex White van Electric Soft Parade en Eamon Hamilton van British Sea Power binnen de gelederen wist de band meteen de aandacht op zich gevestigd maar hun debuutalbum ‘Give Blood’ kon me niet echt bekoren wegens stuurloos en te vrijblijvend. Live klinkt het gelukkig allemaal veel beter (lees: pittiger en steviger). De hak-op-de-tak muziek schiet dwars door alle genres heen en weer waarbij men het ene moment klinkt als S.O.D. (en dan met name in de -10 seconde numers) en even later als een dronken Willy Nelson. Ondanks het gebrek aan echt beklijvende songs toch goed voor een half uurtje amusement.Het komt niet vaak voor dat ik een band in een half jaar tijd drie keer zie, maar het Editors-album ‘The Back Room’ blijft ondanks de talloze draaibeurten nog steeds boeien en vooral het optreden dat de band afgelopen oktober in Keulen voorschotelde smaakte naar meer. En als dat meer dan ook nog eens beschikbaar is in een voor mij nieuwe zaal, dan is de keuze dus snel gemaakt. Een zaal die overigens ongeveer vier keer zo groot is dan de Keulse en ook nog eens gevuld met publiek van een geheel andere soort. Oftewel; het zwart overheerst deze keer niet en de gemiddelde leeftijd is gehalveerd. Maar dat is niet het enige verschil. Het viertal uit Birmingham is in de luttele tussenliggende maanden namelijk getransformeerd tot een geoliede machine die moeiteloos een uitverkochte middelgrote zaal plat speelt. Helaas is één en ander wel ten koste gegaan van de intensiteit die de eerdere concerten zo kenmerkte (en zo indrukwekkend maakte). Waar zanger Tom Smith destijds tot het uiterste moest gaan om zijn gevoelens (waar nodig spastisch kronkelend) naar buiten te persen en zijn emoties soms maar met moeite de baas bleek, rollen de woorden nu soepeltjes uit zijn mond en toont hij zich een frontman van formaat. Een gevolg is dat het allemaal heel wat minder spannend is en de show hier en daar zelfs even dreigt in te zakken. Maar gelukkig staat het songmateriaal nog altijd fier overeind en volgt er na elke zweem van verslapping altijd weer een opzwepende kraker van het kaliber ‘Bullets’, ‘Munich’ of ‘Finger In The Factories’. De zegetocht van Editors heeft al geleid tot een plaats op Pinkpop en het zal me niets verbazen als tijdens een volgende tour de Heineken Music Hall zal worden aangedaan. Zeker nu de band in een deel van het nieuwe materiaal aanschurkt tegen de stadionrock waarmee U2 zo’n furore maakt. Of ik daar persoonlijk zo blij mee ben is een geheel ander verhaal maar het succes is ze van harte gegund.

Meer Effenaar Editors vind je hier, hier en (later) hier.

Herinnert u zich deze nog?

Het moet toch niet veel gekker worden. “Deze week werd de bus gestolen van de twee bands Hank the Knife and The Jets en The Roosters. […] Het roven van muziek apparatuur komt steeds vaker voor. Bands die met hun spullen op pad zijn vormen een kwetsbare groep. De buit gaat dan richting Oostblok.” Toch weet ik niet wat me meer verbaast; de huidige georganiseerde instrumentenroof of de constatering dat Hank The Knife And The Jets nog steeds bestaat. Hank The Knive And The Jets… die naam ben ik al dertig jaar nergens meer tegengekomen. Kijk hier waarom. Via

Backstage

Bij het rondstruinen op Wolfgangs Vault (zie gisteren) belandde ik al snel bij de afdeling accreditatie, hetgeen me er aan herinnerde dat ik zelf ook nog een doos met dat soort pasjes, plakplaatjes en polsbandjes op zolder heb staan. En wat is er dan leuker dan de klok even tien jaar terug te draaien? Naar de tijd dat ik nog geregeld actief was achter de muzikale schermen en gewend raakte aan de voordelen van de backstage-area (bier uit glas, fatsoenlijke catering en heuse toiletten), de kick van een podiumplaats (wat een sound!) en het uitzicht vanuit de frontstage foto-area (vanwaar het ego van Liam Gallagher nog indrukwekkender bleek dan het al was). Heerlijk om aan de hand van die trofeeën even weg te dromen naar de tijden van weleer. Maar ook verrassend om zoveel jaar later te concluderen dat het nu, aan de andere kant van het hek, eigenlijk allemaal veel leuker en sfeervoller is. Alhoewel, zo’n vers getapt glaasje bier…