Jack vertelt

Via Candy Cane werd ik geattendeerd op de kersverse homepage van The Raconteurs. Een bandje dat de komende tijd de nodige aandacht zal krijgen wegens niemand minder dan Jack White in de gelederen. De site ziet er voor iemand die in het pre-Windows tijdperk wel eens achter een PC heeft gezeten in ieder geval geweldig uit en ook muzikaal klinkt het bijzonder aardig. Jack kan het dus ook zonder Meg, maar gelukkig heeft de bevallige drumster óók een nieuwe hobby gevonden.

Brusselse nachten zijn lang

“Het gedreun van rock, de trillingen van elektro, Frans chanson en andere, minder definieerbare stijlen kleuren de avonden van mei. Een programmering die altijd weer rijk is aan vitaminen, ontdekkingen vol vitaliteit: dit festival blijft zijn kwaliteitsfaam trouw. Onder de schitterende Rotonde, of in de Oranjerie, of in de circustent in het aangrenzende park, of in het Koninklijk Circus: het eerste zomerfestival heeft altijd weer leuke verrassingen in petto, met gevestigde namen én aanstormend jong talent.” Beter dan Brussel.nl kan ik Les Nuits Botanique niet omschrijven. De dagen beginnen weer te lengen en dan verlangt menigeen toch naar de lente en de Brusselse botanische tuin. Vorig jaar met onder anderen Kaiser Chiefs, I Am Kloot, Antony & The Johnsons, Arcade Fire, Hot Hot Heat, The Cribs, Millionaire en The Human League en anno 2006 alweer toe aan haar 14e editie. Les Nuits duren van 28 april t/m 7 mei en zowel het laatste nieuws als de eerste namen vind je hier.

Werchter 2006

Waar de Nederlandse muziekliefhebber met angst en beven afwacht wat Mojo en Jan Smeets dit jaar weer met veel tromgeroffel uit de hoge hoed toveren op de gebruikelijke bombastische presentatie in een met kritiekloze journalisten en vrienden gevuld Paradiso, kwakt Rock Werchter gewoon de eerste namen op het internet. Depeche Mode, Placebo, dEUS en Franz Ferdinand bijvoorbeeld. Niet verrassend of vernieuwend, maar wél precies wat de mensen right here right now willen zien. En dan komen daar vooralsnog ook nog eens Hooverphonic, Arsenal, Goldfrapp en Donavon Frankenreiter bij. Maar het meest opzienbarend is toch wel de komst van de levende legende Robert Plant. Absoluut niet meer hip maar met zijn voormalige band Led Zeppelin wel het ultieme voorbeeld (op velerlei vlakken) voor zowat alle huidige rockbands. Zo toon je als festival dus respect voor het muzikale erfgoed én neem je ook nog eens je publiek serieus. Chapeau!

Telekids

“You have to see to believe Pancake Mountain, the Washington, D.C., cable-access show on which alt-rockers like Ted Leo, Scissor Sisters, and the Arcade Fire play before an audience of energetic little kids, most of whom are barely out of potty training.” Ook met Kaiser Chiefs, Juliette & The Licks, Garbage, Henry Rollins, George Clinton, Billy Idol, Anti Flag, etc. etc. etc. Jong geleerd is oud gedaan. Via

Koot en Beat

Uit mijn jeugd kan ik me nog heel goed de lange radio-uitzendingen herinneren waarin populaire muziek werd afgewisseld met conferences van de grote cabaretiers van weleer. Een combinatie die velen aan de radio gekluisterd hield en voor mijn vader aanleiding om zijn kersverse en (destijds) hypermoderne cassetterecorder op scherp te zetten met een indrukwekkende rij BASF en Philips tapes als gevolg. Jaren later mocht ik uit nostalgische overwegingen graag eens zo’n bandje uit de kast halen vanwege de combinatie Dizzy Man’s Band/Wim Sonneveld danwel Ivan Heylen/Wim Kan. Sinds kort onderga ik vrijwel dagelijks een vergelijkbare ervaring sinds ik de complete audiotheek van Koot & Bie naast de al bestaande playlist op mijn iPod (vanaf nu dus SimpelPod) heb gekwakt. De shuffle-stand zorgt vervolgens voor een bijzondere wisselwerking tussen (om maar eens iets te noemen) Lemmy en Tedje van Es, Pete Doherty en Walter de Rochebrune of Polyphonic Spree en de Positivo’s. Toch is het niet de combinatie humor en muziek die het meeste opzien baart maar het ongelofelijk hoge niveau van de muzikale bijdragen van het gewezen TV duo. Sterker nog; liedjes als ‘Zoek Jezelf’, ‘Weggewaaid’ of ‘Zo Vals Als Wat’ kunnen zich moeiteloos meten met het allerbeste dat veertig jaar Nederpop heeft voortgebracht en ondanks dat songs als ‘As The Sand’, ‘Ome Gijs’ en ‘Mannen Worden Ouder’ in wezen grappige doch pijnlijk rake parodieën zijn, doorstaan ze alle denkbare kwaliteitstests. ‘Rozen, Rumbonen & Rode Wijn’, ‘Pappa Rookt Niet Meer’, ‘Zwolle Zonder Dollen’… ik kan er geen genoeg van krijgen. Maar het meest overdonderd was ik toch wel door het heerlijk volvet swingende orgeltje in het obscure ‘Lekker Legbad‘ uit 1966. Groovy op z’n plat Haags! Zo groovy zelfs dat het plaatje ooit terecht kwam op een heuse Amerikaanse Nederbeat compilatie en aldaar werd gepresenteerd als “A great r&b-pounder which should be played very loud!” En zo is het maar net. “Effetjes de dagelèkse trubbels va je lèf spoeluh!”

And the winner is…

Vergeet de MTV Awards, Grammy’s en Edisons, want over een maand is het weer NME Award time. Op 23 februari in Londen en niet veel later op MTV2. De shortlist met alle genomineerden vind je hier. Nu al opvallend: Pete Doherty (wie kent hem niet?) is genomineerd voor zowel Hero als Villain Of The Year, Best en Worst Dressed Artist en uiteraard Best en Worst Album. Ook opvallend: de comeback van Oasis. Doherty en de Gallaghers in één show. Ik verheug me nu al mateloos.

Clash Of The Titans

Ineens stond ik voor de Headmusic platenkast met de thrashmetal klassieker ‘The Legacy’ van Testament in mijn handen. Jaren niet meer gehoord en een uitstekende hulp bij de vaat van twee dagen (ja ja, it’s a dirty job but someone’s got to do it). Onderwijl gingen mijn gedachten terug naar 30 september 1990. Samen met een studievriendin in een touringcar van het Eindhovens Studenten Headbang Front (ESHBF) naar de galmbak genaamd Groenoordhal te Leiden voor een avondje Suicidal Tendencies, Megadeth, Slayer en Testament dus. Alle vier in topvorm en oorverdovend in het kader van een Europese ‘Clash Of The Titans’ Tour. Testament baarde opzien door de indrukwekkende strot van zanger Chuck Billy, Megadeth door een speltechniek die niet zou misstaan op North Sea Jazz. Maar ook zestien jaar geleden kon er maar één de beste zijn. Met een bijkans dodelijk tempo, volume en dito intensiteit walste Slayer onder aanvoering van brulboei Tom Araya en opgezweept door de ultieme metaldrummer Dave Lombardo in een krappe 40 minuten over een uitzinnige en wild heen en weer golvende menigte heen, met als toegift de door merg en been gaande doodstrijd van een batterij Marshall speakers. Slayer had de metal destijds in sneltreinvaart in één rechte lijn naar haar absolute top gevoerd middels het extreem brute ‘Reign In Blood‘ en een live-reputatie zoals hierboven omschreven. Het zou dan ook niet lang meer duren voordat ik mijn interesse in het genre zou verliezen omdat er eenvoudigweg niets spannends meer te vinden was tussen de platgebrande puinhopen die Araya en co achter zich lieten. Gelukkig zijn er nog de albums die de tijden van weleer af en toe doen herleven. Bij voorkeur tijdens de afwas. Wie had dat in 1990 gedacht…

The Hype Machine

Nieuwe muziek ontdek je vandaag de dag niet meer via de radio (om maar even bij onderstaande topic aan te sluiten) maar op het internet. Om de zoektocht minder tijdrovend te maken is er bijvoorbeeld The Hype Machine: “A web site that gathers songs posted on MP3 blogs and presents them in an easy to consume manner.” Geschikt voor Winamp, Real-, Media- en Flashplayer en uiteraard iTunes. “It’s like a radio that doesn’t suck.” Kijk eens aan.