Terugblikken

De kerst nadert met rasse schreden en dus ook de ontelbare terugblikken, waar Headmusic overigens vrolijk aan mee zal doen. Speciaal voor de gelegenheid, en om de mensen die nog driftig aan hun jaarlijstjes sleutelen een handje te helpen, heeft OOR 105 smakelijke schijfjes van het afgelopen jaar verzameld, waarvan 3 voor 12 er een aantal op haar luisterpaal heeft herplaatst. Of mijn nummer 1 er ook bij staat zal binnenkort blijken. De lijstjesfreaks kunnen hier alvast hun hart ophalen.

Tic Tac Tic Tac

Franz Ferdinand staat volgens sommigen voor post-punk. Billy Idol was ooit punk maar die is inmiddels poster dan post. Leuk dat de Schotse hipsters daarom bij de BBC diens ‘White Wedding’ even citeren. Maar Franz is natuurlijk niet enkel van gisteren en dus verpakt hij het in een Gwen Stefani cover. Of is het een cover van een ‘White Wedding’ citerende Stefani? Hoe dan ook, het resultaat is alleraardigst. Via

Nooit Stipt

Hate is like a shade that will never leave / Leave me alone I don’t need sympathy / What goes around comes around / You’re going down / Down… Sepultura’s ‘Straight Hate’ was het nummer dat ik op mijn iPod opzocht nadat ik hedenochtend voor de vierde keer binnen tien dagen met een fikse treinvertraging werd geconfronteerd. Persoonlijk verkies ik een muzikale boksbal in plaats van het dienstdoende NS personeel, abri of wachthokje. Al kan ik als gelouterde treinreiziger steeds meer begrip opbrengen voor het soms dubieuze gedrag van menige gestrandde collega. Toch wel mooi om te zien dat dit normaliter zo verdeelde kikkerlandje nog iets heeft dat ons allen bindt; een oprechte afkeer, diepgewortelde minachting danwel intense haat jegens de immer falende Nederlandse Spoorwegen. Terwijl ik doorzapte richting ‘Piece By Piece’ van Slayer liep ik maar weer eens richting één van de immer schaarser wordende verkooploketten voor een ‘geld terug bij vertraging formulier’. Het invullen daarvan kan ik tegenwoordig blindelings en alleen al de afgelopen twee weken heb ik op deze wijze al een cd aan vergoedingen opgestreken. Elk nadeel heb dus inderdaad zijn voordeel. Welke cd dat zal worden weet ik nog niet. Waarschijnlijk iets heftigs en agressiefs. Uit respect voor het NS-personeel, de abri’s en wachthokjes. Megadeth’s ‘Killing Is My Business… And Business Is Good!’ werd in ieder geval ter plekke genomineerd. Toen de trein een uur later het eindstation binnenkroop hadden The Magic Numbers, The Verve en The Coral me weer tot bedaren gebracht. The Polyphonic Spree stond ineens hoog in mijn verlanglijst. En de iPod is inderdaad een zegen voor de mensheid. En een godsgeschenk voor de NS.

Grote Prijs

Komende donderdag vindt in Amsterdam voor de eenentwintigste keer de rock-finale plaats van de Grote Prijs Van Nederland. Dat de naam de lading zelden heeft gedekt mag de pret voor de deelnemende bands natuurlijk niet drukken maar is er iemand die drie oud-winnaars kan opsommen? Twee? Euh… ééntje dan? Headmusic komt in iedergeval niet verder dan Gin On The Rocks (1985). Kekke Van Halen hardrock uit Venlo. Niet dat het de band (in de beste GP traditie) iets opleverde. Enkel gitarist Gino Taihuttu kreeg jaren later ineens landelijk zijn fifteen minutes of fame, zij het in een geheel ander kader. Ik hoop van ganser harte dat er dit jaar eindelijk eens een winnaar uitrolt die daadwerkelijk een glanzende carrière in het verschiet heeft maar ik heb er een hard hoofd in. Popmuziek en competitie gaan namelijk niet samen, simpelweg omdat er geen objectieve beoordelingscriteria zijn. De Grote Prijs is daarvan het levende bewijs maar staat daarin niet alleen. Iemand nog enig idee wat Boris vandaag de dag uitspookt? Wie?

Nu even niet

Soms zijn er van die zondagen dat er helemaal niets op het programma staat. Zo’n dag die na een week hard werken en een drukke (en late) zaterdag vooral uitnodigt tot niets doen. Laat staan bloggen. En dan het liefst met dit, dit of dit plaatje op de achtergrond. Tot morgen…

Koffie, melk en rock & roll

Mijn favoriete platenzaak verkoopt tegenwoordig naast digitale schijfjes en vinyl ook kleding om op die manier de teruglopende interesse in legale muziek te compenseren. Bij Van Leest neemt de DVD-afdeling inmiddels meer dan de helft van het vloeroppervlak in beslag en bij Free Record Shop kun je de muziek al helemaal niet meer vinden tussen alle films, games, boeken, telefoons en andere gadgets. Moeten we daar als muziekliefhebber mee leren leven anno 2005? Blijkbaar wel. Alleen bij Starbucks werkt het blijkbaar andersom. Wie het begrijpt mag het zeggen.

Voorpret

“His name is Stevie Vai, and he’s a crazy guy”, aldus FZ zelve in het hilarische ‘Stevie’s Spanking’. Vai optpopte zich onder de hoede van de grootmeester tot de ultieme stunt-gitarist en zal volgens OOR in die hoedanigheid komend voorjaar de grote oversteek maken in het kader van de veelbelovende Zappa Plays Zappa tour. Naar alle waarschijnlijkheid samen met oudgedienden als Napoleon Murphy Brock, good old Terry Bozzio en nog een heel leger aan voormalige Zappatista. Wie dat zullen zijn (de keuze is enorm) is vooralsnog onbekend. Hoog op mijn verlanglijstje prijken onder anderen George Duke, Jean-Luc Ponty, Adrian Belew, Flo & Eddy en Aynsley Dunbar. En whatever happened to Ruth Underwood? De echte freaks hopen daarnaast natuurlijk vurig op deze verschijning en op Bozzio’s vertolking van de duivel in ‘Tittees & Beer’. “Blow it out your ass, motorcycle man! I mean, I am the devil, do you understand?” De voorpret is reeds begonnen.

Jaarlijst

Het einde van het jaar nadert en dus zit een deel van muziekminnend Nederland gebogen over zijn of haar jaarlijstjes. Zo ook ondergetekende. Altijd leuk om dan de albumlijst van vorig jaar er eens bij te nemen en te kijken welke van de krakers van destijds ook twaalf maanden later nog geregeld uit de kast worden gehaald. Voor Franz en Interpol gaat die vlieger zeker op maar die derde plek voor Kings Of Leon blijkt achteraf wel erg hoog gegrepen. Zeker daar de lager geklasseerde albums van Kasabian en Graham Coxon inmiddels tot mijn favorieten zijn gaan behoren. In tegenstelling tot de schijfjes van The Thrills, TV On The Radio en The Killers, die gedrieën genomineerd worden voor de Hot Hot Heat-trofee wegens beperkte houdbaarheid. Verder kan ik me ook in december 2005 nog steeds vinden in de score van het overige materiaal, dat nog geregeld tot mij komt via audioset of iPod. Waaruit weer valt te concluderen dat 2004 een geweldig muziekjaar was. En 2005? Dat zien we over een jaar wel weer.