Berlin

Nadat de regen al voor middernacht de sneeuw uit de straten spoelde was de laatste dag van dit jaar een troosteloze. Grijs, grauw en druilerig. Is het dan toeval dat ik vanmiddag uitgerekend met deze cd thuis kwam? Een plaat die ik al in een ander format in mijn bezit had maar nog in de digitale collectie ontbrak. Een plaat die samen met ‘Transformer’ en ‘New York’ tot de drie allerbeste Lou Reed albums ooit behoort. Een plaat die de term neerslachtigheid een nieuwe dimensie geeft maar daardoor op de één of andere manier ook een intense schoonheid heeft. De soms briljante songs verhalen over verloren hoop, armoede, drugsmisbruik en zelfmoord en vinden een voedingsbodem in de diepste krochten van het Berlijnse nachtleven van de vroege jaren ’70. Ze vormen samen het wellicht donkerste album dat ooit het daglicht zag. En dat allemaal met behulp van muzikale grootmeesters als Jack Bruce, Aynsley Dunbar, Steve Winwood en de Brecker Brothers, die zoals verwacht garant staan voor een perfecte uitvoering in een meesterlijke productie van Bob Ezrin. ‘Berlin’ is één van die schaarse albums waarop alle puzzelstukjes schijnbaar moeiteloos in elkaar lijken te vallen. Ten tijde van de release in 1973 zwaar onderschat, zeer matig ontvangen en commercieel geflopt, maar in de jaren die volgden uitgegroeid tot een grootse klassieker. Als een goede zware whisky die jaren nodig heeft om op dronk te geraken en aldus de ideale soundtrack voor de laatste duistere decemberdagen. “How do you think it feels? And when do you think it stops?”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s