Pete D

“I’ll tell you a story but you won’t listen. It’s about a nightmare steeped in tradition.” Pete Doherty, wie kent hem niet? Vanwege zijn aanhoudende verschijning in de (schandaal)pers behoeft de maandag verschenen debuut-cd van zijn band Babyshambles geen stevige promotiecampagne om in de spotlight te staan. En haalt Doherty zelf de krantenkoppen niet, dan zorgt ex (?) Kate Moss daar wel voor. Maar goed. ‘Down In Albion’ ligt dan eindelijk in de winkel maar ondanks dat ik geregeld met veel plezier een plaatje van The Libertines tot mij neem, had ik me voorgenomen niet meteen de poeplap te trekken. En dan biedt de 3 Voor 12 luisterpaal zoals zo vaak uitkomst. Wellicht komt het omdat ik me zo bar weinig van het album had voorgesteld, maar op basis wat ik via mijn headset heb gehoord verrast het me in positieve zin. Uiteraard klinkt ‘Fuck Forever’ net zo lamlendig en bezopen als op MTV2, maar zijn voorganger ‘killamangiro’ kon me destijds al bekoren en doet dat nog steeds. Opvallend is dat Pete flink gas heeft teruggenomen t.o.v. zijn Libs-tijd en dat komt het album zeer ten goede. Opener ‘La Belle et La B’ zet wat dat betreft meteen overtuigend de toon. Verder staan er uiteraard nogal wat Libertines achtige tracks tussen maar het niveau van ‘Time For Heroes’, ‘What A Waster’ of ‘Up The Bracket’ wordt nergens benaderd. Desondanks klinkt het album, ondanks dat het hier en daar rammelt als de knalpijp van Blogparty’s auto, zelden irritant. Voorlopige conclusie: Babyshambles zijn bij lange na geen Libertines maar stellen ook zeker niet teleur. Of je er nu van houdt of niet, het klinkt in ieder geval spannend en bijzonder. ‘Down in Albion’ is dan ook niet het debuutalbum van de rockband Babyshambles, maar een verzameling nummers van die drugsverslaafde, die vechtersbaas, die ruziezoeker, die niet-zo-ideale schoonzoon” schrijft Kindamuzik. En zo klinkt het album dus ook; “authentiek, rauw, ongepolijst en eerlijk.” Kortom; een logisch vervolg op het laatste Libertines-album: een aantal vullertjes links en rechts verstopt tussen een handvol uitstekende songs, waarvan het ontroerend mooie ‘Albion’ bewijst dat Pete Doherty in gewone doen een hele grote mijnheer zou zijn geweest. En die gedachte maakt ‘Down In Albion’ meteen tot een trieste plaat. “There’s a lesson I have learnt If you play with fire you will get burnt.” Babyshambles zetten me voorals nog niet geheel in vuur en vlam maar er is wel al een vonk. Of ie daadwerkelijk ooit in mijn platenkast zal staan? “Why would you pay to see me in a cage?” Tja, als ie het zelf al zegt. Toch twijfel ik nog…

1 thought on “Pete D

  1. Ik moet zeggen dat de laatste single (weet ff de titel niet meer) ook niet echt teleurstelt. Ik had de neiging om de NME charts af te zetten toen Babyshambles hier verscheen, maar ik ben toch blijven kijken en waarempel, op een gegeven moment pakt het je toch ergens. Lijkt wel op de Engelse, maar enorm trieste variant van Herman Brood. Gepokt, gemazeld, maar ook heel erg triest en ook wel eenzaam, dat is het gevoel dat udt. Emotie pur sang.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s