Fish (013, Tilburg 13-11-05)

Hoe kun je een langverwacht avondje ‘Misplaced Childhood‘ beter beginnen dan met een stevige handdruk van de hoofdrolspeler zelf. Bij voorkeur in een Irish Pub op een steenworp afstand van 013, de muziektempel waar anderhalf uur later een indrukwekkende muzikale hoogmis zal plaatsvinden. Het thema ‘Return To Childhood’ zou trouwens net zo goed ‘Return To Fish’ kunnen heten, want de zaal blijkt voor een behoorlijk deel gevuld met mensen die eind jaren ’80 het kamp van de Schot verlieten ter faveure van de ‘nieuwe’ Marillion. In de hoop de magie die rond de band hing te kunnen vasthouden. Dat deze echter met Fish uit de band werd weggerukt was inmiddels duidelijk en dat wordt in 013 nog eens met een dikke markeerstift onderstreept. Alsof het gewoon nog 1985 was raak je niet uitgeken op de vele retro Marillionshirts en de nieuwe merchandise sluit daar naadloos bij aan. Om het verhaal compleet te maken is illustrator Mark Wilkinson zelf present met een schitterende uitstalling van het befaamde oude Marillion artwork.Je zou bijna gaan denken dat het eerste deel van de set, waarin zoals aangekondigd enkel solowerk wordt gespeeld, als een soort veredeld voorprogramma dienst zal doen, maar niets is minder waar. Dankzij oude publieksfavorieten als ‘Big Wedge’ en ‘Credo’ zit de sfeer er van meet af aan in waarbij zeer puike en dito verrassende uitvoeringen van redelijk onbekende albumtracks als ‘Innocent Party’ en ‘Long Cold Day’ ook nog eens voor diepe bewondering zorgen. En dat terwijl een heel groot deel van de aanwezigen deze nummers dus helemaal niet blijkt te kennen. Het kan dus niet anders dan dat Fish dan al veel zieltjes heeft teruggewonnen. En zo niet, dan volgende laatste twijfelaars snel want alleen al de pauzemuziek annex intro voor het tweede deel staat garant voor een dikke laag kippenvel. ‘La Gazza Ladra’ van Gioacchino Rossini diende destijds als intro voor de laatste tour van de originele Marillion en werd voor het nageslacht bewaard op het live-album ‘The Thieving Magpie’. Enig verschil is dat vervolgens niet ‘Slainthe Mhath’ maar de eerste noten ‘Pseudo Silk Kimono’ door de zaal zweven. Het spel is op de wagen. ‘Misplaced Childhood’, het album dat voor vrijwel alle bezoekers zo bijzonder was en is, blijkt namelijk nog niets van zijn impact te hebben verloren. Het zorgt ook nu weer voor een aanvankelijke jubelstemming die uitnodigt tot luidkeels meezingen. Totdat de deprimerende melancholie van het geheel je even later ernstig bij de keel grijpt. Uiteindelijk walst het slotstuk van het album nietsontziend over je heen om je met open mond en uitgeput met een goed gevoel achter te laten. Dat de uitvoering in Tilburg nog net zo indruk maakt als twintig jaar geleden, is voor een heel groot deel te danken aan het feit dat Fish voor het eerst sinds vele jaren weer eens een uitermate goede band achter zich heeft weten te scharen. Vooral drummer John Tonks en oudgediende Frank Usher blinken uit en mede dankzij hen overtreft de huidige live-uitvoering menige voorgaande, waaronder zelfs die van ‘The Thieving Magpie’. Zo er al sprake zou zijn van een absoluut hoogtepunt dan is dat wat mij betreft ongetwijfeld de hemels mooie vertolking van ‘Blind Curve’ en dan met name deel 3: ‘Mylo’. Het jammerende intense dubbele gitaarwerk dat zorgdraagt voor een dieptrieste atmosfeer en de uiterst sombere en voor de vertolker zelf (ook anno 2005 zo zichtbaar) persoonlijke tekst… Probeer het dan maar eens droog te houden. Maar gelukkig is er even later de verlossing. Het bevrijdende ‘Childhoods End’ en het dampende en stampende ‘White Feather’. 013 ontploft en er wordt weer net zo vrolijk meegebrult als tijdens de openingsnummers. Eind goed al goed. Al laat het werkelijke einde nog even op zich wachten want het feest wordt nog even verlengd met ‘Incommmunicado’ en ‘Market Square Heroes’, de single waarmee het in 1982 allemaal is begonnen. Als extraatje verschijnt de Schotse reus tenslotte nog even terug op het podium voor een solo uitgevoerde Schotse voetbalsong waarna de koek definitief op is. Dankzij de hoge kwaliteit van het gebodene en de van de immer fanatieke Fish bekende intensiteit werd het avondje ‘Misplaced Childhood’ meer dan wat ik er vooraf van had verwacht. Door de gedrevenheid op de bühne en de spetterende en bij tijd en wijle zeer heavy uitvoering was het veel meer dan een avondje nostalgie. Ondanks een reeks matige albums bewees de hoofdrolspeler van de avond nl ook dat hij als performer nog steeds bij de absolute top behoort, dat hij met ‘Misplaced Childhood’ twintig jaar geleden een tijdloos stuk popgeschiedenis afleverde en dat de erfenis van het magische Marillion uit de jaren ’80 bij hem en niemand anders thuishoort. They call him The Fish.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s