Ticketcrime

Omdat wij het vandaag veel te koud vonden stuurden we Indie Eddy naar het postkantoor voor onze tickets van de aanstaande Eindhovense Editors– en We Are Scientists gigs. Kosten: respectievelijk 15 en 8 Euro each. Uiteraard wordt één en ander nog aangevuld met de zogenaamde administratiekosten. Let wel, niet per bestelling maar per kaartje. Ik heb me ooit voorgenomen om de dienstdoende postbeambte de kaartjes één voor één te laten uitdraaien om zo nog enigszins waar voor mijn geld te hebben maar de arme sloeber(es) aan de andere kant van de balie kan het allemaal ook niet helpen zullen we maar zeggen. En dus betalen we braaf zo’n 21-22%(!) te veel. Da’s altijd nog veel minder dan hetgeen de misdadigers van Ticket Master in rekening brengen voor een on-line boeking: 4,05 per Editors- en 2,80 per Scientists-ticket. Oftewel 27 (!!) en 35% (!!!) meer dan de daadwerkelijke waarde. Nu zijn we dat van deze organisatie inmiddels wel gewend, maar dat de posterijen tegenwoordig uit hetzelfde vaatje tappen is voor mij geheel nieuw. Zo rekent men voor het opsturen van de Editors-kaartjes een stuk meer dan voor die van de Scientists, terwijl deze toch echt exact hetzelfde zijn. Rest natuurlijk de vraag hoeveel postzegels er moeten bijgeplakt voor deze geldklopperij.

iZzz

Het houdt maar niet op die iPod-mania. En net als je denkt dat je alles al hebt gehad, komt de Nieuw-Zeelandse firma Designmobel met dit op de proppen. Voor ‘The best night’s sleep’ aldus de smaakvolle website. Mits je zorgt dat je The Mars Volta niet ge-upload hebt natuurlijk. Via

D-Day

De die-hards downloaders onder ons zullen morgenochtend de wekker wel extra vroeg laten rinkelen om zo weinig mogelijk te missen van Download Day. De hele dag gratis edoch legaal muziek van velerlei pluimage (van Streisand tot Franz) binnenhalen en daar mee ook nog eens een goed doel steunen. En dat ik als Apple user voor deze ene keer ook eens aan het kortste eind trek is weliswaar jammer en onbegrijpelijk (shame on you, Steve!) maar doet niets af aan dit prachtige initiatief. Al zal menige directeur morgen minder blij zijn met de tijdelijk sterk gedaalde productiviteit op de digitale werkvloer. Via

Popscriptie Prijs

“Rara, er is hier een popprofessor, een popinstituut, talloze muzikantengidsen, gesubsidieerde podia, een popencyclopedie, een popacademie en sinds vier jaar een Nederlandse Popscriptie Prijs maar bij een concert in de hoofdstad staat iedereen met zijn armen over elkaar, in welk land zijn we? Goed zo, welkom in Nederland!”
Pijnlijk waarheidsgetrouwe constateringen en andere rake citaten zijn terug te vinden in de vijf genomineerde scripties voor de vierde Popscriptie Prijs. Maar ook juryvoorzitter Jan van de Plas kan er wat van: “Het is een maatschappelijk fenomeen, en bovendien steeds belangrijker voor onze economie. Het klinkt weinig als popmuziek 1% van onze handels-economie behelst, maar zet daar eens onze 3% landbouw en visserij tegenover. En dat heeft nog een eigen ministerie.” Bloemen voor die man! Via

Infadels

Vanmiddag toch maar weer en wind getrotseerd om bij de vaste Headmusic leverancier de nieuwste release van misschien wel dé band van het afgelopen jaar aan te schaffen. En om meteen even te luisteren naar de promo-cd van een band die op de nominatie staat om die titel volgend jaar te veroveren: Infadels. Titel: ‘We Are Not The Infadels’. Release: 31 januari. Beetje Franz, beetje Radio 4, beetje The Music. Maar dan net iets anders. Eerst Arctic Monkeys en nu dit weer. Laat 2006 maar komen!

A Winter's Tale

De mooiste dag van het jaar is daar! Vanochtend in alle vroegte opgestaan voor een stevige winterwandeling door een nabijgelegen natuurgebied. Dan past even geen muziek maar enkel de eenzame stilte en het ritmische gekraak van de verse sneeuw.So quiet and peacefulTranquil and blissfulThere’s a kind of magic in the airWhat a truly magnificent viewA breathtaking sceneWith the dreams of the worldIn the palm of your handAm I dreaming? (FM)

Freddie

In 1975 liep ik als klein jochie wekelijks door de gure winteravond richting een oom en tante die wél kleuren TV hadden, om aldaar via Avro’s Toppop te genieten van Bohemian Rhapsody. Vanaf dat moment was ik Queen-fan voor het leven. Ik prijs me dan ook gelukkig de band drie keer aan het werk te hebben gezien in de originele bezetting, dus mét Freddie Mercury. In 1982, 1984 en 1986 in respectievelijk Keulen en twee keer Brussel (zelfs toen al mijdde ik klaarblijkelijk de vaderlandse concertzalen). Van de band die tegenwoordig onder de Queen-vlag met een Golden Oldie-show de wereld rondtrekt moet ik niet veel hebben. Het echte Queen-boek is namelijk vandaag exact veertien jaar geleden gesloten. No beginning there’s no ending / There’s no meaning in my pretending / Believe me life goes on and on and on… (Frederick Bulsara 05/09/1946 – 24/11/1991)

$tone$

“Fans van de Rolling Stones klagen steen en been.” Aldus Peter’s weblog. Nu zou ik ook klagen als mijn favoriete band al dertig jaar geen memorabele plaat meer zou hebben uitgebracht en op het podium de vitaliteit uitstraalt van Corry en de Rekels na een doosje valium, maar er is meer aan de hand. De fans zijn er namelijk nu pas achter gekomen dat de heren mega-multimillionairs niets minder zijn dan ordinaire zakkenvullers. Ondanks dat het hele circus van voor tot achter wordt gesponsord schijnt een ticket voor een van de aanstaande Nederlandse concerten (notabene in de Arena) ergens tussen de 100 en 200 euro te kosten en alsof dat nog niet genoeg is heeft de band besloten dat haar meest recente album toch niet helemaal je van het is, zodat daarvan dalijk gewoon een gloednieuwe versie uit komt. Kassa! Maar de fans mogen natuurlijk niet klagen want ze hadden het al sinds 1963 kunnen weten.

Oorloha

Er is al veel geschreven en gezegd over de vernieuwde OOR. Omdat mijn mening na het verschijnen van het eerste exemplaar danig zou zijn beïnvloed door de waardeloze bezorging (twee weken te laat!) en omdat ik niet te snel wilde OORdelen, heb ik gewacht tot het tweede exemplaar (‘slechts’ een week te laat overigens), dat ik zojuist pas uitgelezen naast me neer heb gelegd. Niet omdat hij weer zo laat op de deurmat viel maar omdat hij een behoorlijke brok leeswaar bevatte. Dat is in ieder geval al een positieve verandering want de oude OOR had ik de laatste maanden doorgaans binnen een half uur gelezen en in de oud-papierbak geloosd. Een andere vooruitgang is de bonte en uitgebalanceerde stoet aan acts en onderwerpen die gepresenteerd wordt. Van Babyshambles tot Roger Waters via Louis XIV en Liquid Spirits of missAntarctica naar John Lydon danwel Lennon. En een interessant achtergrondartikel over electro-stad Keulen op de koop toe. Of, om nog maar eens een cliché uit de kast te trekken: voor elk wat wils. Én met voldoende afwisseling gepresenteerd. De toevoeging ‘het beste van Aloha’ was blijkbaar precies wat het zieltogende blad nodig had: serieuze aandacht voor het volwassen deel der popnatie en wat luchtige wegwerprubrieken om het allemaal niet topzwaar te maken. Echt nieuwe bandjes zul je echter niet meer ontdekken (‘nieuwe’ namen als Hard-Fi en Clor kennen we natuurlijk al lang) en ook de actualiteit is ver te zoeken, maar beide rollen zijn inmiddels met succes overgenomen door internet. Vooralsnog ben ik dan ook dik tevreden met de volwassen versie van het blad dat in Nederland nog altijd (al is het mede bij gebrek aan enige concurrentie) voor toonaangevend mag doorgaan. En dan neem ik zelfs die coverfoto van Spinal Tap The Darkness op de koop toe.

Cash Machine

Eén van de smaakmakers van het afgelopen jaar was het Engelse Hard-Fi. Indiepop met een flinke scheut rock en ook nog eens aardig geworteld in de Britse dancecultuur. Beetje Clash, beetje Streets… van die dingen. Dat de band in eigen land inmiddels aardig aan de weg heeft getimmerd blijkt maar weer nu haar debuursingle ‘Cash Machine’ opnieuw is uitgebracht. Dat er tegenwoordig door de platenbazen heel wat meer cash in de band wordt gestopt is te zien aan de videoclips. Zie hier de oorspronkelijke en hier de bijzonder fraaie nieuwe.