Belgica

Op de site van OOR staat een interessante Poll: “Belgen maken betere popmuziek dan Nederlanders.” Het percentage Ja-stemmers (64% tegen 12% ontkenners) lijkt de stelling te bevestigen. Zelf behoor ik ook tot dat kamp. Als ik alle Nederlandse en Belgische bands die boven het maaiveld uitkomen naast elkaar zet, blijken de Belgen stuk voor stuk spannender en origineler materiaal voort te brengen dan de Nederlandse collega’s die zich vooral bezig houden met het klinken als de grote voorbeelden. Belgische bands stralen vooral liefde voor muziek uit waar hun nooderburen vooral krampachtig uit lijken te zijn op succes. Diepgang versus galm. Passie versus rockacademie. Zou het ook daarom zijn dat ik in de Engelse bladen en op de muziekstations aldaar wél geregeld bands als Soulwax, Millionaire en dEUS zie langskomen en nooit iets uit ons eigen landje? Of vergis ik me en lijkt het gras aan de overkant altijd groener?

The Cribs

Op Pukkelpop 2004 zag ik de band voor het eerst optreden. Ergens in een kleine tent, vroeg in de ochtend. Energiek als The Datsuns maar nonchalant rammelend als The Libertines. Best lekker dus. Blijkbaar delen The Cribs en ondergetekende eenzelfde muzikale interesse want tijdens vrijwel elk optreden dat ik die dag bezocht stonden de drie broertjes als ware stalkers naast danwel achter me. Ondanks dat ik het debuutalbum van de band niet echt denderend vond heb ik altijd sympathie voor ze gehouden. Ik was dan ook verheugd dat ze eerder dit jaar in de minieme Rotonde van de Brusselse Orangerie het voorprogramma verzorgden van Kaiser Chiefs. Sterker nog, The Cribs doken ook tijdens het hoofdoptreden geregeld het podium op, o.a. voor een prachtige vertolking van ‘Modern Way’. Helaas kon ook hun recent uitgekomen tweede album me niet echt bekoren maar desondanks blijf ik de band volgen. Op basis van een paar uitstekende singletjes en twee lekkere optredens en een schijnbaar overlappende muzieksmaak. Het doet me dan ook goed dat Kindamuzik de band even in de spotlight plaatst.

De muzikale lectuurmand

Wat zijn we weer lekker origineel bezig. Terwijl OOR met Ahola zal pogen een Nederlandse Q in de schappen te krijgen heeft oud-Ahola opperhoofd Tjerk Lammers geheel andere plannen: Een Nederlandse Uncut. Dat klinkt interessant maar is dat het ook? Was Aloha zelf niet een halfslachtige poging tot een Nederlandse MOJO? Waarom zou ik alhier zo’n blad kopen terwijl ik in alle kiosken ook de voortreffelijke Britse originelen kan scoren? En waar blijft de Nederlandse NME?

No more tears

“After much deliberation the band have decided to begin work on the next album rather than embark on a long european tour. They truly regret the disappointment that this decision will inevitably cause and apologise for the confusion and inconvenience but hope that the fans can understand their desire to evolve The Tears as a creative force.”

Aldus de boodschap van The Tears aan haar Europese fans. En zo wordt ondergetekende na Zappa Plays Zappa het tweede najaarsconcert door de neus geboord. They truly regret the disappointment blah blah blah. Typisch een geval van ‘laat je fans maar in de steek’. Die nieuwe plaat moet straks wel heel erg goed zijn heren!

Fusieglossy

Ooit toonaangevend, later vooral ver achter de feiten aanlopend. Het oudste en (nog immer) invloedrijkste muziekblad van Nederland probeerde de neerwaartse spiraal enkele maanden geleden te keren door als maandblad een doorstart te maken, maar het resultaat was niet echt opzienbarend. Vleesch noch visch wegens het op teveel paarden tegelijk gokken terwijl de beloofde ‘verdieping’ net als het aangekondigde internetspektakel ook nog eens uitbleef. Geen stap voorwaarts derhalve maar in het land der blinden… Of de overgebleven lezers daarom hier op zitten te wachten vraag ik me af. Aloha? People & Music??? Nog even en Nederland heeft de serieuze muziekliefhebber helemaal niets meer te bieden.

Captain Beefheart

Hij scoorde geen hits, bereikte nooit een echt groot publiek, leeft momenteel teruggetrokken in de woestijn, is gekluisterd aan een rolstoel, heeft een nieuw bestaan opgebouwd als kunstschilder en zich al meer dan twintig jaar niet meer met muziek bezig gehouden… Desondanks spreekt Captain Beefheart nog altijd tot de verbeelding van vele muziekliefhebbers, dwars door alle generatie’s heen. Een impressie van ‘s mans leven en muziek staat centraal in de voorstelling ‘Selling Hoovers in Mojave’ die het Rosa Ensemble samen met (acteur / trompettist) Hans Dagelet de komende weken op veler verzoek andermaal op de planken brengt. Voor de gelegenheid neemt Kindamuzik nog even een duik in de Beefheart historie. Headmusic doet er als voorafje die wereldberoemde ontroerende prent van Anton Corbijn bij. “It makes me itch to think of myself as Captain Beefheart… I don’t even have a boat.”

The Cooper Temple Clause

Wat is dat toch met The Cooper Temple Clause? Ze leveren twee prima albums af en doen goede zaken in de UK maar durven blijkbaar de Noordzee niet over te steken. Airplay is hier ook al uitgesloten dus blijft de band in de lage landen een grote onbekende. Omdat The Clause sinds haar Duitse optredens in het najaar van 2003 enkel nog in het thuisland, Noord-Amerika en Japan te zien is geweest blijft het alhier behelpen met MTV 2 en de eigen internetsite. Die laatste bevat o.a. een uitgebreid audio- en video archief met daarin sinds kort de fantastische full length video van de single ‘Blind Pilots’. En dat smaakt naar meer, al zullen we daarvoor waarschijnlijk zelf de oversteek moeten maken.