If I Should Fall From Grace With God

Tijdens het kuisen van de badkamer (ja ook in huize Headmusic is het niet enkel sex, drugs & rock ‘n’ roll) werd ik hedenavond op passende wijze begeleid door zo’n gouwe ouwe die nog maar zelden uit de kast wordt gehaald maar telkenmale weer weet te imponeren. Al op de middelbare school werd ik door de lokale (toen nog) platenboer geattendeerd op The Pogues en hun album ‘Rhum, Sodomy And The Lash’ maar ik werd pas echt geraakt door deze Ierse folkpunkers (die nog het beste zijn te omschrijven als een kruising tussen The Dubliners en The Clash) na het verschijnen van “If I Should Fall From Grace With God“. De plaat staat buiten de gebruikelijke feeststampers en Ierse romantiek namelijk ook vol met puike liedjes. Op het eerste gehoor lijkt het allemaal nog lang leve de lol maar tekstueel gaat zanger, tekstschrijver en beroepsalcoholist Shane MacGowan toch net iets verder, met het dramatische en bijtende “Streets Of Sorrow / Birmingham Six” als onweerlegbare bewijs. “If I Should Fall From Grace With God.” is nog steeds gedompeld in een traditionele Ierse sound en opgeleukt met een enkele Ierse traditional maar deze keer voor het eerst met voornamelijk eigen materiaal, waarvan een groot deel vele jaren na dato ongetwijfeld zelf als traditional gezien zal worden. Of MacGowan dat nog zal meemaken is nog maar de vraag.

Ramonemania

Hey Ho Let’s Go! Eenvoudiger kun je de aftellen-en-gasgeven-punkrock van The Ramones niet samenvatten. Niet meer dan drie minuten lang niet meer dan drie akkoorden met een uitpuilende ‘Best Of ‘schijf (de mijne telt maar liefst 58 tracks) als gevolg. De tijdloosheid van de band wordt anno 2005 weer eens onderstreept door de aanstaande tribute van De Heideroosjes en uiteraard was er al een film. Leuk? Heel leuk! Maar wat ik nu weer moet denken van de Ramones musical die vanaf komende maand door Duits- en Zwitserland trekt? En wat te denken van dit? Het staat allemaal wel erg ver af van waar de band zelf voor stond: geen poespas. Sometimes I feel like screaming / Sometimes I feel I just can’t win / Sometimes I feelin’ my soul is as restless as the wind / Maybe I was born to die in Berlin.

Do you want to?

De zon schijnt alweer twee hele dagen en niet geheel ontoevallig kan ik de nieuwe single van Franz Ferdinand maar niet uit mijn hoofd krijgen. Het meest aanstekelijke plaatje van het jaar? Bekijk hier de clip en oordeel zelf…

Silent remií

Nu de hypes uit de UK zich sneller afwisselen dan je ‘NME’ kunt zeggen hebben de platenmaatschappijen door dat elke sappige debuterende band zo veel mogelijk uitgeperst dient te worden voordat het te laat is. Zo schaamt men zich er niet voor om singles binnen een jaar te re-releasen of in diezelfde periode een album plotsklaps van allerlei extra’s te voorzien. De stropdassen achter Bloc Party kwamen zo op het idee om het zeer succesvolle en sublieme ‘Silent Alarm‘ in zijn geheel opnieuw uit te brengen, zij het in geremixte versie. Ondanks dat er een groot aantal namen van formaat aan het werk werden gezet (Whitey, Ladytron, Engineers, Mogway, etc. etc.) voegen de nieuwe versies helemaal niets aan de originelen toe. Sterker nog; geen enkele remix klinkt pakkender of swingender dan het catchy origineel. De enige positieve uitschieter is de Phone’s disco edit van ‘Banquet’, maar die stond ook al op de ‘Bloc Party EP’ en dus reeds in de platenkast van de Blocheads. Wat mij betreft kan ‘Silent Alarm Remií’ direct in de uitverkoop en zijn de euro’s van de verstandige muziekliefhebber beter besteed aan deze schijf.

‘Silent Alarm Remií’ is te beluisteren op de 3 Voor 12 luisterpaal.

Gitaar

Omdat ik in mijn vrije tijd zo nu en dan nog eens graag mijn gitaar ter hand neem (de tijd dat ik nog wel eens in een bandje speelde ligt inmiddels alweer geruime tijd achter me), ben ik geregeld op zoek naar bladmuziek. Waar ik er vroeger genoegen in schepte een nummer helemaal zelf uit te pluizen, geniet ik tegenwoordig van het gemak van internet. Sites als Ultimate Guitar, Guitar Tab Universe en vooral The On-Line Guitar Archive (OLGA) maken het leven van de thuisplukker anno nu namelijk een stuk gemakkelijker. Om niet te spreken van de diverse handige Chord Generators. Erg handig voor als je een Mars Volta-tje wil doen. Genoeg geluld nu; speeluh!

Punk's not dead

Dissen is in. Waar onlangs de neefjes van Duran Duran nog kibbelend door medialand rolden, doet Kasabian’s Serge Pizzorno dat tegenwoordig met Franz Ferdinand. Ervaringsdeskundige Liam Gallagher dist Pete Doherty, de Ozzfest Crew pest Iron Maiden en Sharon Osbourne plaagt U2… Tijd voor de heren Johnny Rotten (ex-Sex Pistols) en Jimmy Pursey (ex-Sham 69) om nog één keer te demonstreren hoe men zulks in de jaren ’70 deed. Geen woorden maar daden!

Ziggy Stardust

Tijdens onze vakantie in Oostenrijk hebben we uiteraard tussen alle inspanningen door ook de tijd genomen om wat muziek in te slaan. Dat ook aldaar de cd’s een stuk goedkoper zijn dan in Nederland zal niemand meer verbazen, maar de prijzen van de dvd’s slaan daar werkelijk alles. Zo hoefde ik voor David Bowie‘s ‘Ziggy Stardust And The Spiders From Mars’ 30th Anniversary DVD nog geen tien euro neer te leggen. Al is het natuurlijk een schande dat ik deze puike rockfilm van D.A. Pennebaker nog niet in mijn bezit had. Werkelijk alles valt namelijk op zijn plaats; Bowie bevindt zich op zijn (eerste) creatieve top en is op dat moment hot as hell, hij en zijn band ogen fenomenaal, het publiek is bezeten en de muziek is rauw, puur en intens. Achttien songs waaronder veel tijdloze klassiekers en met de nadruk op het gelijknamige album, in 1973 opgenomen in de Londense Hammersmith Odeon. Het zou nog tot 1977 duren vooralleer de Thin White Duke dit niveau andermaal weet te bereiken maar een concertregistratie als deze zou hij nooit meer afleveren. “Ziggy really sang, screwed up eyes and screwed down hairdo / Like some cat from Japan, he could lick ’em by smiling / He could leave ’em to hang / Came on so loaded man, well hung and snow white tan” Klassieker!