Bowie

Pukkelpop, Oasis in de Bijlmer Bierhal, White Stripes in Vorst National, de Zappa’s in dezelfde zaal, The Tears in de Botanique, Steve Harley & Cockney Rebel in het Parkstad Theater, Magic Numbers, Hard-Fi en Editors in Gebaude 9… Maar mijn portemonnee raakt ook wel eens leeg en mijn agenda vol. Gelukkig hoef ik voor het Radio 2 Zomerfestival including David Bowie het huis morgen niet uit en het is nog eens helemaal gratis ook. Nu maar hopen dat het een concert betreft uit één van mijn favoriete Bowie-era’s; de vroege jaren ’70 (‘The Man Who Sold The World’, ‘Hunky Dory’, ‘Ziggy Stardust’) of zijn Berlijn periode (‘Low’. ‘Heroes’, ‘Lodger’). Ik ben benieuwd.

Gaap

Ja hoor, het is weer zo ver. De heren van The Rolling Stones zijn nog eens uit hun seniorenbedden getild en hebben een nieuw album opgenomen. Blijkbaar is het hun eerste noemenswaardige langspeler sinds 1972 want een titel als ‘The Bigger Bang’ belooft wel heel veel bijzonders. Alsof dat nog niet genoeg is zullen Jagger en co weer een leger back-up muzikanten bij elkaar roepen om er vervolgens ook nog een wereldtournee uit te persen. Ach, als ik het maar niet hoef te horen en te zien vind ik het prima. Gelukkig is er ook goed nieuws.

Update: Maar het kan natuurlijk altijd nog beter!!!

No Doors

De afgelopen jaren trokken ze met veel succes en overladen met goede recensies de wereld rond; The Doors Of The 21th Century. Uiteraard zonder wijlen Jim Morrison maar wel met een opvallend sterke vervanger. En met de overige bandleden natuurlijk, want the Doors dat waren toch Morrisson, Robbie Krieger, Ray Manzarek en… euh… Blijkbaar was drummer John Densmore (wie?) not amused achter de geraniums zodat hij naar de rechter stapte om het gebruik van de bandnaam aan banden te leggen. Erg flauw maar wel succesvol en niet in de laatste plaats omdat hij zich wist gesteund door pappa, mamma en ex mevrouw Morrison. The Doors zonder Morrison zouden namelijk The Doors niet zijn. En hoe zit dat dan met ‘Other Voices‘ en ‘Full Circle‘? Waarom hoorden we pa en ma en ex destijds niet? En ook Densmore hield er in die tijd blijkbaar andere principes op na want hij drumde die ziel- en Jimloze plaatjes vrolijk vol. Blijkbaar zijn zowel The Doors als Morrison voor de zeurende oude hippie enkel interessant als hij er zelf goed aan kan verdienen. Leve The Doors!

Soap

Stel, je bent een veel te jonge Britse cultheld die in het dagelijks leven vooral heen en weer pendelt tussen jailhouse en afkick-kliniek. Dankzij jou is je vorige succesvolle en talentvolle band op de klippen gelopen maar zonder hulp van je voormalige vrienden is het je nog maar twee keer gelukt om een noemenswaardig deuntje op de plaat te krijgen. Desondanks word je door een invloedrijk magazine uitverkoren tot coolest man in rock and roll. Je trouwt (maar niet heus) met een voormalig fotomodel cq starfucker en doet dat uiteraard op Engelands grootste popfestival waar tienduizenden kids aan je voeten liggen. Vervolgens word je in eigen land the talk of the town na je dubieuze optreden op Live 8, waar miljarden mensen over de hele wereld konden zien dat je van voren niet meer wist dat je van achteren leefde. Je ontslaat enkele weken later vlak voor een tournee en plaatopname je volledige nieuwe band en gaat op de vuist met je manager omdat je hebt besloten een plaat willen opnemen met je ‘echtgenote’. Maar juist die heeft er inmiddels alweer schoon genoeg van en zet je aan de straat (de heren Bloc, Editor en Maximo zijn gewaarschuwd, mevrouw Moss is weer op jacht). Wat doe je dan? Je zet ‘Up The Bracket’ van The Libertines op en droomt ervan hoe het had kunnen zijn. De Pete Doherty story wordt ongetwijfeld vervolgd…

I get along singing my song,People tell me I’m wrong…Fuck ’em!

The Von Bondies

Terwijl er weer vrachtladingen aan sterke debuutalbums verschijnen en andere toppers van de afgelopen jaren verse schijfjes in de schappen hebben liggen of daar hard mee bezig zijn, blijft het verdacht stil rondom het Detroitse garagebluescombo The Von Bondies. Het ijzersterke album ‘Pawn Shoppe Heart’ verscheen alweer begin 2004 maar van enige opvolging lijkt nog geen enkele sprake en ook staan er geen Europese tourdates in de agenda. Het enige goede nieuws is dat de band een tijdje terug de opvolgster van bassiste Carry presenteerde en dat valt duidelijk niet tegen. Desondanks smaakten zowel ‘Pawn Shoppe Heart’ alsmede de optredens vorig jaar in de Melkweg en op Parkpop naar meer. Veel meer.

Nieuw

Nieuwe platen vliegen om mijn oren. De luisteraars van het gewezen radioprogramma ‘Ronflonflon Met Jaques Plafond‘ kennen de uitdrukking nog wel en dit weekend wordt het in huize Headmusic allemaal werkelijkheid. Buiten dat het alweer enkele maanden verkrijgbare nieuwe album van Fischerspooner en een oud singeltje van The Music (‘Getaway’) vandaag in de kast zijn beland, liggen nu ook een viertal recentere werkjes van Britse makelij voor me. The Departure (‘Dirty Words’), Hard-Fi (‘Stars Of CCTV’), Editors (‘The Back Room’) en het titelloze schijfje van The Magic Numbers. Vier debuutalbums die er mogen wezen. Laatstgenoemde is vooralsnog mijn favoriet wegens luchtig en zonnig. Wat ‘So Much For The City’ van The Thrills was voor de zomer van 2003 zijn The Numbers voor juli/augustus 2005. Om vergelijkbare redenen moet ik nog heel erg wennen aan Editors. Deprimerend als een duistere herfstavond met een behoorlijk troosteloze zanger. Neen dan is het beter vertoeven in het bijzijn van Hard-fi. Een funky-punky versie van Jamiroquai in een lekker indie-sausje. The Departure klinkt heerlijk vertrouwd en bewandelt de wegen die bands als Maxïmo Park voor haar heeft geplaveid. En dan te bedenken dat er ook nog twee nieuwe singeltjes van The Tears en een kersverse dvd van The Music onderweg zijn vanuit Londen. Nog een week en het is vakantie en kan het ‘do not disturb’ bordje op de deur.