Parkpop

Parkpop 2005 was zonnig, warm en druk. Heel druk. Zodoende viel er weer veel te bekijken en zoals vanouds voldoende muzikaal te genieten. Zo was er bijvoorbeeld Killing Joke, de band die 25 jaar geleden ook al op de allereerste Parkpop stond. Ondanks dat het abominabele geluid roet in het eten dreigde te gooien wisten Jaz Coleman (die met zijn wit geschminkte gezicht en zijn dronkemansmotoriek oogde als een kruising tussen Ozzy Osbourne en Bassie) en co te overtuigen met o.a. volvette uitvoeringen van eveneens 25 jarige klassiekers als ‘Requiem’ en ‘The Wait’ en maakten zij andermaal duidelijk waar de heren Rammstein hun mosterd kopen. Enig minpuntje (buiten het geluid) was het ontbreken van ‘Love Like Blood’.
Duidelijk andere koek dus dan de vrijblijvende latin-klanken van Gabriel Rios. Lekker om bij weg te dutten in het zonnetje maar binnen het genre gaan er van deze veel meer dan dertien in een dozijn. Dertien leek bij Ali B de maximale leeftijdsgrens om binnen een straal van vijftig meter van het podium te mogen staan. Stond de echte Ome Willem vorig jaar op de Parkpop stage, Ali ontpopte zich als zijn kleine neefje door vooral te grappen en te grollen met het grut op de eerste rijen en een halve kleuterklas op het podium te laten rondspringen. Helaas voor de rest vergat de jonge rapper daarbij dat er ook nog enige muzikale prestaties werden verwacht maar gelukkig was daar door het wederom zeer matige geluid weinig van te merken, tenzij je dus dichtbij de bühne stond, hetgeen wat mij betreft dus niet het geval was wegens dertien-plus.
Bij Fish was het gelukkig dertig-plus en dus stond ik vooraan om één van mijn favorieten van weleer te begroeten, en dat werd rijkelijk beloond. Helaas geen volledige uitvoering van jubileumalbum ‘Misplaced Childhood’ maar wel de eerste plaatkant daarvan en op de koop toe een aantal traktaties uit de oude (‘Incommunicado’) danwel hele oude (‘Fugazi’, ‘Market Square Heroes’) doos waarmee het concert van Fish naadloos aansloot bij de huidige 80’s revival.
De Dijk
hield het daarentegen bij haar eigen revival en schudde haar greatest hits set puur op routine uit de mouw. Elvis Costello had dat ook kunnen doen maar wist er net iets meer van te maken. Het optreden startte sterk en herbergde middels ‘Radio Radio’ al snel één van de hoogtepunten van de dag maar nadat The Delivery Man even later al te lang(dradig) overschakelde op de Bob Marley stand, sloeg de vermoeidheid toe en met een 2,5 uur durende autorit voor de boeg werd het verstandig geacht het Zuiderpark de rug toe te keren.
Via de autoradio en met dank aan Radio West werden we muzikaal uitgezwaaid door Efteling-elfje Sharon en haar luidruchtige dwergen hetgeen ondanks de slechte ontvangst zeer behoorlijk klonk. Echter niet goed genoeg om rechtsomkeer te maken.
Nadat we buiten het bereik van de regionale zender geraakten, blikte Studio Brussel vooruit op Rock Werchter en Pukkelpop. Ik ook.

Volledig Fish-verslag hier.

3 thoughts on “Parkpop

  1. Heyo! Leuk verslag. Wij hebben het deze keer niet gered tot den Haag vanwege teveel overig vertier. Recuperatievermogen neemt nog steeds af. Maar dit is een klein pleistertje op de wonde. Nog met de treintjes gespeeld?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s