Fish – Parkpop 2005

Fish anno 2005. Op de voorste rijen van Parkpop’s Yellow Stage lijkt het 1990. T-shirts van de diverse internationale Company’s, tourshirts uit ver vervlogen jaren en een enkele met badges behangen Marillion-freak uit de vroege jaren ’80. Al ziet die er tegenwoordig, net als Fish zelf, toch wat grijzer en minder afgetraind uit dan destijds. In afwachting van het concert wordt er gespeculeerd over de setlist. Wordt het ‘Misplaced Childhood’ (dat momenteel middels een speciale tour in het zonnetje wordt gezet wegens haar twintigste verjaardag) of toch een veredelde ‘best of’ van ‘s mans solowerk? De voorkeur van de fans ligt duidelijk bij de eerste optie.
Na de aankondiging van Jan Douwe Kroeske (wiens aanwezigheid het flashback-gevoel nog wat versterkt) is het aan de Schotse reus zelf om duidelijkheid te verschaffen, en die volgt snel middels ‘Big Wedge’, een oudje van diens eerste album. Gezien de tijdplanning valt de Childhood-droom meteen in duigen maar erger nog; het geluid is rampzalig slecht. Gelukkig krijgt de man achter het mengpaneel gaandeweg ‘Moving Targets’ en publieksfavoriet ‘Credo’ in de gaten waarvoor al die knopjes en schuifjes voor zijn neus dienen zodat de sound na drie solonummers acceptabel is.
En gelukkig maar, want met de eerste klanken van ‘Pseudo Silk Kimono’ is het jubilerende ‘Misplaced Childhood’ dan toch aan de beurt. Weliswaar enkel kant 1 maar toch… Emotionele en uitbundige toestanden voor het podium waar de teksten als vanouds van begin tot eind worden meegezongen met ‘Bitter Suite’ en ‘Heart Of Lothian’ als onbetwiste hoogtepunten. En wie maalt er dan nog om het gemis van plaatkant 2? En al helemaal als vervolgens middelsFugazi‘ een zeer (zo niet de meest) indrukwekkende Marillion klassieker uit 1984 wordt afgestoft en daarna de set op pittige wijze wordt afgesloten met de tijdloze stamper ‘Incommunicado’. Dat Fish wordt teruggeroepen voor een toegift is dan niet meer dan logisch en dat hij daarvoor nog dieper in de archieven duikt maakt het feest er voor de fans van het eerste uur enkel groter op: ‘Market Square Heroes’.
De muzikale uitvoering mag dan niet meer zo perfect zijn als in de hoogtijdagen van de oude Marillion; de muziek knalde waar hij hoorde te knallen en was bij vlagen betoverend als vanouds. En Fish mag zijn ooit zo grootse en krachtige stemgeluid dan wel ergens zijn kwijtgeraakt tussen een flinke dosis drank, drugs en rock & roll; de intensiteit en gedrevenheid maken veel, zo niet alles goed. Het is weinig artiesten gegeven om zulke sterke emoties op te roepen als Fish. De uitbundigheid op de eerste rijen is dan ook weer aanstekelijk en de beleving intens. Ondanks de hitte en stekende zon staan de rijen voor me met kippevel in de nek en een enkeling kan zijn emoties niet bedwingen en laat zijn tranen de vrije loop. En dat die 349.000 andere Parkpopbezoekers elders op de wei er niets van begrijpen… het zij zo. “All the best freaks are here, all the best freaks are here, please stop staring at me…”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s