Misplaced Childhood

Morgen Parkpop. Twaalf bands op de beide hoofdpodia en veertien plaatselijke helden op de Locals Only stage. Persoonlijk zal ik in ieder geval proberen om een glimps op te vangen van Killing Joke en Elvis Costello, maar vooral Fish heeft mijn speciale aandacht. Temeer omdat hij bezig is aan zijn ‘Return To Childhood’ tour waarin de Schot het legendarische Marillion-album ‘Misplaced Childhood’, bij wijze van diens twintigste verjaardag, in zijn geheel op de planken brengt. Voor de duidelijkheid: Fish was tussen 1981 en 1988 Marillion’s zanger en tekstschrijver, vandaar.
Misplaced Childhood… Eén van de grote progrock-klassiekers die zich moeiteloos kan meten met de grootmeesters uit de decennia daarvoor. Misschien niet zo spannend als zijn voorganger en wellicht niet zo sterk als zijn opvolger, maar zonder twijfel een mijlplaat van de hoogste orde. Hoewel het album schijnbaar braaf begint wordt het duisterder en intenser naarmate de nummers verstrijken om uiteindelijk toch positief te eindigen. Fish neemt de luisteraar mee naar de donkerste plekjes van zijn ziel voor een persoonlijke terugblik op het leven so far; zijn jeugd, zijn zonden, zijn verloren liefdes, de spijt en verloren hoop, de teleurstellingen, het verwaarloosde kind diep in hem. Hamvraag: wat rest hem nog en welke weg leidt tot verlossing? Wellicht meer nog dan een muzikaal (de uitvoering is nagenoeg perfect en de nummers lopen op geniale wijze in elkaar over) is ‘Misplaced Childhood’ dan ook een tekstueel meesterwerk. Het is duidelijk dat Fish zich op een keerpunt bevindt en langzaam maar zeker controle verliest over zijn eigen leven en hunkert naar de kindertijd, toen alles nog zo simpel leek. Uiteindelijk lijkt alles goed te zijn gekomen in het slotnummer maar de prijs was hoog: een verbroken relatie, het verlies van een dierbare, veel pillen en nog meer drank.
De plaat mag dan in majeur eindigen, in werkelijkheid was het toch de fles waarin de zanger zijn verlossing meende te hebben gevonden met zijn laatste Marillion-album ‘Clutching At Straws’ als resultaat. De teksten van zowel ‘Childhood‘ als ‘Clutching‘ nog eens doorlezend is het welhaast een wonder dat de sympathieke ex-houthakker anno 2005 nog steeds op de planken staat en nog steeds voor kippenvel zorgt. Respect!

Met dank aan: Prognose.

2 thoughts on “Misplaced Childhood

  1. mooi gesproken! Ben erg benieuwd hoe ie het er met zijn solo band vanaf brengt..ik vrees dat het muzikaal wat zal gaan tegenvallen maar dat de emotie alles zal goedmaken!
    en nu maar hopen dat ie ook gewoon weer het clubcircuit gaat aandoen met de childhood tour

  2. ik kan me niet voorstellen dat het je tegengevallen is. ik stond in die brandende zon iig met kippenvel mee te zingen. en geen nood, die nederlandse optredens komen er.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s