Radio Ga Ga

Bij gebrek aan een behoorlijk radiostation in Nederland en met dank aan Programmaraad Limburg ben ik als muziekliefhebber voornamelijk afhankelijk van internet. En dan kom je nog wel eens iets verrassends tegen, zoals deze mix van Lionel Vinyl. Speciaal aan elkaar geplakt voor Glastonbury FM. Inclusief o.a. Zoot Woman, Depeche Mode, New Order, The Bravery, Franz Ferdinand, Interpol, Duran Duran, Herbie Hancock, The Rapture, Daft Punk, Mylo, Chaka Khan, Scissor Sisters en Freestylers. Lekkerrrrrr.

Discipline

Geïnspireerd door een jaren ’80 item van een collega-blogger had ik voorgenomen om aandacht te besteden aan één van de absolute muzikale hoogtepunten uit dat decennium: ‘Discipline’ van King Crimson. Zie ik zojuist tot mijn grote schrik dat mijn inspirator op hetzelfde idee is gekomen. Bespaart me in ieder geval weer een hoop typewerk…

Dubio

Met een volgend festivalweekend in aantocht ben ik in dubio. De zaterdag is gereserveerd voor Werchter. Rammstein, Interpol, Bloc Party, NIN en The Tears… Geen twijfel mogelijk. Maar dan… Op zondag heb ik de keuze uit zowel Metropolis als Bospop, en laten dat, ondanks dat ze totaal onvergelijkbaar zijn, nu net de twee gezelligste festivals van Nederland zijn. Metropolis heeft met The Cribs, Secret Machines, The Dears en Sons And Daughters voldoende in huis om naar uit te kijken maar op Bospop staan dan weer Mastodon, Porcupine Tree, jeugdzonde Overkill en het live immer spectaculaire Iron Maiden. The Cribs zag ik al twee keer eerder en veel andere Metropolis bands ga ik ongetwijfeld later nog zien, Iron Maiden zag ik nog nooit. Maar Metropolis is wel gratis en daarmee 50 euro goedkoper dan Bospop, daarentegen ligt Rotterdam van hieruit nog eens 138 kilometer achter Weert en dat is een factor die gezien onze nachtelijke (ochtendlijke?) thuiskomst vanuit België (alwaar men nog ouderwets tot in de kleine uurtjes mag doorgaan, waarvoor hulde) een argument van formaat. Geachte organisatoren, willen jullie volgend jaar de agenda’s even naast elkaar leggen voordat de data worden geprikt?

Rockin' Park

Eindelijk is het dan zover: een festival met een mooi affiche, op vijftien minuutjes loopafstand. En wel op het volgens de Volkskrant mooiste festivalterrein van Nederland. En mooi bleek het inderdaad te zijn. Het terrein was alleraardigst ingedeeld, met volop lekker eten & drinken, meer dan plenty toiletten, een klein buitenpodium verstopt tussen de bomen (schaduw!), een grote tentstage en als klap op de vuurpijl het grootste podium ter wereld… ware het niet dat dit feitelijk twee podia zijn, aan elkaar gekoppeld. Zag best impressive uit maar in de praktijk bleek het niet te werken. Althans, het was geen gezicht. Sta je te kijken naar pak em beet QOTSA, kijk je links daarvan in een groot zwart gat. Is lastig uit te leggen hoe dat werkt op je gevoel maar het is heel raar om allerlei mannetjes druk in de weer te zien met flight cases, kabels etc terwijl meteen daarnaast een band zich in het zweet staat te werken. Wat mij betreft mogen ze dat snel afschaffen.

Maar niet getreurd. Karen en ik kwamen voornamelijk voor twee bands die lekker in de tent speelden: the Tears en Interpol. Voor eerstgenoemde drie kwartier voor aanvang vooraan gaan staan nadat de Ozark Henry fans plaats hadden gemaakt. Mooie plek om te fotograferen, recht voor BB. Persoonlijk zal ik het Brett nooit vergeven dat ie zomaar ineens het Suede bijltje erbij neergooide om direct daarna de studio in te duiken met long lost enemy Bernard Butler maar tja, er komt dan toch een alleraardigste plaat uitrollen. Dan moeten we ze live ook maar een kans geven…kijken of ie het een klein beetje goed kan maken (helemaal kan nooit meer wat mij betreft). En ja, the Tears maakten het waar. De nummers van hun debuutalbum klinken live zoals ze op de plaat hadden moeten klinken, heavier, rauwer, zonder dat ieder nummer wordt opgetuigd met viooltjes en meer van dat prullaria. Goddank liet men de zwakste nummers van de plaat achterwege. Daar tegenover stonden een handvol briljante vertolkingen, en een handvol middelmatige liedjes (precies als op de plaat dus). Plus een gloednieuw nummer, ‘Europe after the Rain’. Wat vooral opviel was dat B & B wel heel erg vriendelijk met elkaar omgingen, niks geen kinnesinne, dikke maatjes, zo leek het. Grappen en grollen. Ook opvallend: Brett zong werkelijk fenomenaal! Toegegeven, de Tears liedjes (evenals het laatste Suede album) zijn ook geschreven op een zanger die het met het verstrijken der jaren wat rustiger aan moet doen. We weten helaas niet hoe ie zou klinken als er een schreeuwlied als ‘Animal Nitrate’ gezongen moet worden. Opvallend onopvallend: de begeleidingsband… daar was echt geen rol van betekenis voor weggelegd. All in all: een hele dikke voldoende. Als ze nu ook nog de gegeven tijd van een uur hadden volgemaakt was het nog beter geweest… zo stak de arrogantie toch weer even de kop op. Was jammer want Brett was tijdens zijn optreden niet uit het veld te slaan, terwijl de respons toch best wel minimaal was. Brett nieuwe stijl kon er om lachen: “we’re just doing our best”. Voor de mensen die het volgende week op Werchter gaan aanschouwen alvast de hoogtepunten: ‘Apollo 13’, ‘Imperfection’ en als Grande Finale ‘Beautiful Pain’. Oefen maar vast op dat laatste nummer, dat wordt de Tears live klassieker bij uitstek!

Tja, direct daarna Interpol…dus toch maar nog een uurtje blijven staan. Onderwijl naar voren duwende NIN fans en een enkele Interpol bitch trotserend. Maar het was de moeite waard. Interpol deed weer waar het goed in was. de New Yorkse groep heeft zijn songs nu volledig uitgebalanceerd en geperfectioneerd en geeft een vlekkeloze show, waarin alle spanning, magie en subtiliteit van hun twee studioplaten overeind blijft. Zelfs de meest onberekenbare factor, zanger Paul Banks, blijkt optimaal bij stem. En aangezien we rechts stonden hadden we mooi zicht op Carlos.
Zo, voor ons zat het mooiste erop. Nog ff gelachen om de absurde gebaren van Lenny K. Schandalig dat een betrekkelijk progressief festival zo’n joker nog durft te programmeren… op die manier blijft de man geloven dat hij de Rock God is. Haha, mooi niet. Snel het Gouwe Ouwe circuit in met die nepgast!

Wat wel nog erg sterk was: Nine Inch Nails. Ze verdienen hoe dan ook een prijs voor het langste intro ooit. Ik geloof dat het bijna een half uur heeft geduurd. er werd dan ook een megaspanning opgebouwd, riskant want je moet het dan nog waarmaken. Maar vanaf noot één was het raak! Bam Bam Bam, snoei- en snoeihard…Industrial zoals ie door geen ander gemaakt, omkleed met een felle, heftige cybershow. Maar NIN is niet enkel hard. Het overdondert, dat wel maar er is genoeg ruimte voor de nodige subtiliteit. Dat kenmerkt de ware groten. Maar helaas…NIN stond tegelijk met REM geprogrammeerd, en het komt niet vaak voor dat die in je achtertuin staan. Dus toch maar het veld op. En het viel niet tegen. Nu is het altijd mooi en indrukwekkend om Stipe te zien performen, de man heeft ontegenzeggelijk bergen charisma. Hun shows zijn echter nogal wisselend. Karen en ik hebben een werkelijk magisch optreden gezien (ten tijde van ‘Up’), maar daarna ook een veel minder waaruit driftig uit het best of-vaatje werd getapt. Deze zat daar een beetje tussenin. Maar volgens goed Nederlands gebruik (vergunning tot 23 uur) veel te kort, en te lang in het licht waardoor er helaas toch te weinig lekkers aan bod kwam. Maar REM verzaakt nooit en dus was het een waardige afsluiter van een erg relaxt dagje in het park. En Stipe kon helemaal niet meer stuk toen ie voor het laatste nummer nog eventjes de dag doornam: “I saw Interpol, they kicked ass, saw the Tears and Bernard Butler they kicked ass, brilliant guitarplayer”, Geen woord over welke andere artiest van die dag dan ook. Wat mij betreft: Michael Stipe kicks ass! Ik bedoel maar, als het een crowd pleaser was geweest had ie wel geroepen hoe cool Lenny wel niet was, of dat QOTSA the best fucking band in the world is…neen, niets van dat. In plaats daarvan noemt ie Interpol en the Tears als enigen, terwijl het gros van het publiek hen
alleen maar kent uit het programmaboekje van de dag.

Kortom, RockinPark: voor herhaling vatbaar! (MARTIJN)

The Tears

And we’ll go where the crowds don’t stare And no one laughs at what we wear The phone might ring The rain might sting but we don’t care ‘Cause you and me we’re just two creatures on the run Klik hier voor het Rockin’ Park verslag.

Fish – Parkpop 2005

Fish anno 2005. Op de voorste rijen van Parkpop’s Yellow Stage lijkt het 1990. T-shirts van de diverse internationale Company’s, tourshirts uit ver vervlogen jaren en een enkele met badges behangen Marillion-freak uit de vroege jaren ’80. Al ziet die er tegenwoordig, net als Fish zelf, toch wat grijzer en minder afgetraind uit dan destijds. In afwachting van het concert wordt er gespeculeerd over de setlist. Wordt het ‘Misplaced Childhood’ (dat momenteel middels een speciale tour in het zonnetje wordt gezet wegens haar twintigste verjaardag) of toch een veredelde ‘best of’ van ‘s mans solowerk? De voorkeur van de fans ligt duidelijk bij de eerste optie.
Na de aankondiging van Jan Douwe Kroeske (wiens aanwezigheid het flashback-gevoel nog wat versterkt) is het aan de Schotse reus zelf om duidelijkheid te verschaffen, en die volgt snel middels ‘Big Wedge’, een oudje van diens eerste album. Gezien de tijdplanning valt de Childhood-droom meteen in duigen maar erger nog; het geluid is rampzalig slecht. Gelukkig krijgt de man achter het mengpaneel gaandeweg ‘Moving Targets’ en publieksfavoriet ‘Credo’ in de gaten waarvoor al die knopjes en schuifjes voor zijn neus dienen zodat de sound na drie solonummers acceptabel is.
En gelukkig maar, want met de eerste klanken van ‘Pseudo Silk Kimono’ is het jubilerende ‘Misplaced Childhood’ dan toch aan de beurt. Weliswaar enkel kant 1 maar toch… Emotionele en uitbundige toestanden voor het podium waar de teksten als vanouds van begin tot eind worden meegezongen met ‘Bitter Suite’ en ‘Heart Of Lothian’ als onbetwiste hoogtepunten. En wie maalt er dan nog om het gemis van plaatkant 2? En al helemaal als vervolgens middelsFugazi‘ een zeer (zo niet de meest) indrukwekkende Marillion klassieker uit 1984 wordt afgestoft en daarna de set op pittige wijze wordt afgesloten met de tijdloze stamper ‘Incommunicado’. Dat Fish wordt teruggeroepen voor een toegift is dan niet meer dan logisch en dat hij daarvoor nog dieper in de archieven duikt maakt het feest er voor de fans van het eerste uur enkel groter op: ‘Market Square Heroes’.
De muzikale uitvoering mag dan niet meer zo perfect zijn als in de hoogtijdagen van de oude Marillion; de muziek knalde waar hij hoorde te knallen en was bij vlagen betoverend als vanouds. En Fish mag zijn ooit zo grootse en krachtige stemgeluid dan wel ergens zijn kwijtgeraakt tussen een flinke dosis drank, drugs en rock & roll; de intensiteit en gedrevenheid maken veel, zo niet alles goed. Het is weinig artiesten gegeven om zulke sterke emoties op te roepen als Fish. De uitbundigheid op de eerste rijen is dan ook weer aanstekelijk en de beleving intens. Ondanks de hitte en stekende zon staan de rijen voor me met kippevel in de nek en een enkeling kan zijn emoties niet bedwingen en laat zijn tranen de vrije loop. En dat die 349.000 andere Parkpopbezoekers elders op de wei er niets van begrijpen… het zij zo. “All the best freaks are here, all the best freaks are here, please stop staring at me…”

Parkpop

Parkpop 2005 was zonnig, warm en druk. Heel druk. Zodoende viel er weer veel te bekijken en zoals vanouds voldoende muzikaal te genieten. Zo was er bijvoorbeeld Killing Joke, de band die 25 jaar geleden ook al op de allereerste Parkpop stond. Ondanks dat het abominabele geluid roet in het eten dreigde te gooien wisten Jaz Coleman (die met zijn wit geschminkte gezicht en zijn dronkemansmotoriek oogde als een kruising tussen Ozzy Osbourne en Bassie) en co te overtuigen met o.a. volvette uitvoeringen van eveneens 25 jarige klassiekers als ‘Requiem’ en ‘The Wait’ en maakten zij andermaal duidelijk waar de heren Rammstein hun mosterd kopen. Enig minpuntje (buiten het geluid) was het ontbreken van ‘Love Like Blood’.
Duidelijk andere koek dus dan de vrijblijvende latin-klanken van Gabriel Rios. Lekker om bij weg te dutten in het zonnetje maar binnen het genre gaan er van deze veel meer dan dertien in een dozijn. Dertien leek bij Ali B de maximale leeftijdsgrens om binnen een straal van vijftig meter van het podium te mogen staan. Stond de echte Ome Willem vorig jaar op de Parkpop stage, Ali ontpopte zich als zijn kleine neefje door vooral te grappen en te grollen met het grut op de eerste rijen en een halve kleuterklas op het podium te laten rondspringen. Helaas voor de rest vergat de jonge rapper daarbij dat er ook nog enige muzikale prestaties werden verwacht maar gelukkig was daar door het wederom zeer matige geluid weinig van te merken, tenzij je dus dichtbij de bühne stond, hetgeen wat mij betreft dus niet het geval was wegens dertien-plus.
Bij Fish was het gelukkig dertig-plus en dus stond ik vooraan om één van mijn favorieten van weleer te begroeten, en dat werd rijkelijk beloond. Helaas geen volledige uitvoering van jubileumalbum ‘Misplaced Childhood’ maar wel de eerste plaatkant daarvan en op de koop toe een aantal traktaties uit de oude (‘Incommunicado’) danwel hele oude (‘Fugazi’, ‘Market Square Heroes’) doos waarmee het concert van Fish naadloos aansloot bij de huidige 80’s revival.
De Dijk
hield het daarentegen bij haar eigen revival en schudde haar greatest hits set puur op routine uit de mouw. Elvis Costello had dat ook kunnen doen maar wist er net iets meer van te maken. Het optreden startte sterk en herbergde middels ‘Radio Radio’ al snel één van de hoogtepunten van de dag maar nadat The Delivery Man even later al te lang(dradig) overschakelde op de Bob Marley stand, sloeg de vermoeidheid toe en met een 2,5 uur durende autorit voor de boeg werd het verstandig geacht het Zuiderpark de rug toe te keren.
Via de autoradio en met dank aan Radio West werden we muzikaal uitgezwaaid door Efteling-elfje Sharon en haar luidruchtige dwergen hetgeen ondanks de slechte ontvangst zeer behoorlijk klonk. Echter niet goed genoeg om rechtsomkeer te maken.
Nadat we buiten het bereik van de regionale zender geraakten, blikte Studio Brussel vooruit op Rock Werchter en Pukkelpop. Ik ook.

Volledig Fish-verslag hier.